Zomergast Jim Taihuttu gemist? Vier momenten om over mee te praten

Heb je niet gekeken gisteravond, maar wil je toch kunnen meepraten (en meetwitteren)? Wij zetten vier momenten uit Zomergasten met Jim Taihuttu voor je op een rij. Met kant-en-klare tweets.

Taihuttu moest jonge mensen aanspreken

Althans, dat noemde hij zelf de reden voor zijn uitnodiging. Taihuttu is de eerste Zomergast uit de jaren 80 – ze waren allemaal ouder. Op de uitzending van vorige week na, met Freek de Jonge (bouwjaar 1944), heeft hij het programma nog nooit gezien. Dat kwam in elk geval tot uiting in de fragmenten die hij liet zien: de videoclip van All i Need van Air, een documentaire over gabbers, een sessie van rapper MocroManiac, die het van “de top 600 naar de top 40” schopte. Presentator De Jong gaf al in minuut zes te kennen zich “echt een enorme fossiel” te voelen.

Op Twitter klonk al gauw collectieve ergernis over de stopwoordjes van Taihuttu, “ofzo”, “zeg maar”. Maar er was ook een tegengeluid: “stoffige oude cultuursnuivers”, “die gast is wel één van de beste regisseurs van Nederland ofzo, en ook nog een wereldberoemde dj. Jullie niet zeg maar.”

“Dit is, voor mijn doen, een rustig programma. Ik heb vorige week gekeken. Ik kende het wel, maar ik kan niet zeggen dat ik er zondagavonden in de zomer aan heb besteed. Ik heb ook heel lang geen tv gehad, hoor. Ik wilde daarom graag rustig beginnen. (…) Onderdeel van de reden dat ik hier zit is denk ik ook om jonge mensen aan te trekken.”

Tweet dit moment

Bij bespiegelingen over zijn vak kwam hij op dreef

Hij wilde het niet over zijn eigen werk hebben, zei hij steeds. Maar vooral bij bespiegelingen over zijn vak doorklonk de passie in zijn stem. Het gaat bij Taihuttu om echtheid: dialogen moeten echt aanvoelen, hij gaat alleen met onderwerpen aan de slag waar hij wat van weet. “Misschien is regisseren wel zien waar het niet echt is, en dat verbeteren.” Een fragment uit de documentaire The making of De Rouille et d’Os van regisseur Jacques Audiard (“de beste regisseur van dit moment”) laat dat volgens hem perfect zien (2:20:27).

Taihuttu blijkt een aanhanger van method acting: acteurs moeten zich zo veel mogelijk inleven in de rol die ze spelen. Dat betekent dat hoofdrolspeler van Wolf, die tweede film van Taihuttu die vorig jaar uitkwam, wekenlang door Amsterdam in trainingspak liep. Dat hij bont en blauw werd geslagen om zich kickbockser te voelen. En dat Taihuttu zelf, mocht hij een film maken over een cokeverslaafde, eerst een lijn zou leggen. Anders vindt hij zichzelf niet geloofwaardig.

”We hadden een scène in Wolf die we hebben gedraaid zoals het in het script stond. Het voelde niet goed, het klopte niet. Zoals ik die scène geschreven had, zo zou het in een boek staan. In een script is dat heel mooi, maar zodra we daar waren om te draaien dacht ik: nee, deze jongen zou dat helemaal niet zo doen.”

“Het zijn die valse noten. Die kunnen in alles zitten. In een shot, in een stukje tekst, in het geluid. Ze kunnen zelfs in de manier zitten waarop een personage zijn veters strikt.”

Tweet dit moment

’Ik voel mij zowel Nederlander als Molukker’

Taihuttu is de zoon van de Molukse muzikant Gino Taihuttu (zijn broer Jiri is een talentvolle gitarist). Zijn opa werd geboren op de Molukken. Dit onderwerp boorde hij aan met een indringend fragment uit de documentaire Vreemdelingen en bijwoners van Geertjan Lassche (1:02:04). Een Nederlandse boer zegt tegen een Molukse man, wier kamp hij vroeger met een bulldozer heeft verwoest, hoe hij “erover dacht en denkt”: iedereen moet blijven waar hij geboren is.

“Ik vond dit een mooie documentaire. Hij werd precies uitgezonden in de periode dat ik bezig was met de vraag: wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Wat hier ook interessant aan is, is dat het twee christenen zijn. Zo zie je maar dat regilie een flinterdun iets kan zijn.”

“Ik voel mij zowel een Nederlander als een Molukker, alhoewel ik mij minder verwant voel met de Molukse gemeenschap in Nederland dan dat ik mij Molukker voel. Dat komt misschien omdat ik er niet zo mee ben opgegroeid, en toch ook wel vaak werd gezien als een halfbloed. Als een niet-echte.”

Tweet dit moment

Taihuttu is geïnteresseerd in het verhaal van de underdog

De twee films die Taihuttu maakte, gaan over racisme en criminaliteit. De fragmenten die hij liet zien, tonen een voorkeur voor een zelfde soort thematiek: dat van de straat, van de underdog. De Jong (op 2:36:35): “Jim, waarom zijn de karakters in jouw eigen films en in de lievelingsfilms die je nu laat zien, vaak glashard, crimineel, soms moorddadig, maar aan de andere kant ook zo onstellend lief?”

“Ik geloof niet dat er mensen zijn die alleen maar slecht zijn. Ik denk dat er altijd een balans is tussen goed en slecht. Die balans is bij iedereen anders. En niet iedereen komt in dezelfde situaties terecht. Eigenlijk gaat mijn nieuwe film daarover: wat gebeurt er met jongens van zeventien jaar, die zich aanmelden om iets goeds te gaan doen aan de andere kant van de wereld (vechten in Indonesië na de Tweede Wereldoorlog, red.) en vervolgens eindigen terwijl ze dingen aan het doen zijn waarvan ze nooit hadden verwacht dat ze ze zouden doen? Dat is wat stress en oorlog met mensen doet.”

Bekijk hieronder de hele uitzending terug:

Tweet dit moment