Waarom was de Tour zo saai?

Twee favorieten die vroegtijdig uitvielen. Dat deed de spanning in de Tour geen goed.En de start van de ronde was al zo anoniem, in de slotweek van het WK voetbal.

Tourwinnaar Vincenzo Nibali met vrouw Rachele en dochtertje Emma (5 maanden oud), na de finish gisteravond in Parijs. Foto Reuters

De Tour de France van 2014, die gisteren zijn laatste etappe beleefde, leek in niets op die van 2013. Zo eindigden alleen Bauke Mollema en de Spanjaard Alejandro Valverde beide jaren in de toptien. Waar de editie van vorig jaar geheel zonnig verliep, regende het dit jaar de helft van de tijd. Bovendien lijkt de Tour dit jaar in Nederland lang niet zo tot de verbeelding te spreken als een jaar geleden.

Hoe komt dat? Drie oorzaken van een minder enthousiast beleefde Ronde van Frankrijk.

1 Concurrentie om de aandacht – eerst van het WK, daarna van de vliegramp

De Tour begon al een week later dan normaal, om zo min mogelijk overlap te hebben met het WK voetbal in Brazilië. Toch viel in de eerste week, met het WK in de beslissende fase, te merken dat de aandacht voor de Tour beperkt bleef.

Een treffend voorbeeld hiervan was de knappe ritzege van Lars Boom in Arenberg, de eerste keer in negen jaar dat een Nederlander zegevierend over de finish kwam in de Tour. Het was een prachtige prestatie dat Boom in de regen op de kasseienstroken van Noord-Frankrijk solo over de streep kwam. Maar diezelfde avond stond Nederland-Argentinië op het programma. Zonder die wedstrijd had Boom alle voorpagina’s gehaald, nu moest hij het meestal doen met verhalen verderop in de krant.

En vier dagen na het WK stortte het toestel van Malaysia Airlines neer in Oost-Oekraïne. Zowel in Nederland als bij veel Nederlandse Tourdeelnemers en -volgers in Frankrijk was het wielrennen op slag onbelangrijk geworden.

Zoals Belkin-renner Bram Tankink zei: „Dan weet je weer dat wij met onzin bezig zijn.”

2 Het uitvallen van twee topfavorieten

Het is knap dat de Italiaan Vincenzo Nibali de Tour beëindigde met bijna acht minuten voorsprong op de nummer twee, de Fransman Jean-Christophe Péraud. Maar over zijn zege hangt de sluier van het uitvallen van zijn twee voornaamste concurrenten, de Brit Chris Froome en de Spanjaard Alberto Contador. Alleen met hen had hij in de bergen echt de strijd hoeven aangaan, was de verwachting. Doordat beide rivalen met botbreuken uitvielen, kwam de overwinning van Nibali geen moment in gevaar.

Dat maakte de Tour na de eerste week enigszins saai. Ook om de groene trui is nooit echt gestreden: de Slowaak Peter Sagan was veel te sterk voor zijn tegenstrevers.

3 De prestaties van ‘Bau en Lau’

De jaren 2011 en 2012 waren zeer magere jaren geweest voor het Nederlandse wielrennen, zonder ook maar één renner bij de beste twintig in de eindklassering van de Tour. En toen was daar in 2013 ineens Bauke Mollema, met in zijn kielzog zijn ploeg- en landgenoot Laurens ten Dam. In de Pyreneeën bleken beiden ineens met de besten omhoog te kunnen, met als gevolg dat ze dat jaar zelfs even tweede en vijfde stonden in het klassement. Later zakten ze weliswaar naar plaats zes en dertien, maar dat beteugelde het enthousiasme geenszins.

Dit jaar deden ze het ook goed: negende en tiende zijn ze geworden. Maar omdat ze nooit ook maar in de buurt kwamen van het geel, werden hun prestaties toch lager ingeschat.