Turkse premier Erdogan scoort een hattrick / mag een hattrick scoren

Erdogan in actie. Foto AFP/ Ozan Kose

In 2011 zorgde Recep Tayyip Erdogan voor een politieke hattrick: hij won drie verkiezingen op rij. Dit weekend wederom een hattrick voor de 60-jarige premier, maar dan op het voetbalveld. Goed, er werd hem in een gelegenheidspotje op een aangepast veld geen strobreed in de weg gelegd, maar vooral die tweede zat er best lekker in.

Erdogan maakte ter ere van de opening van het nieuwe stadion van Basaksehir in Istanbul deel uit van een geïmproviseerde ploeg met daarin verder tv-presentatoren, een Turkse basketballer en de burgemeester van Istanbul. De wedstrijd werd gespeeld op een kleiner veld, met kleinere goals, wat ongetwijfeld te maken had met de leeftijd van enkele mensen op het veld, niet in de laatste plaats Erdogan zelf.

http://youtu.be/LKunRuDLRQ8

Buitenkantje voet en een lobje

Drie goals dus. Erdogan, in zijn jeugd voetballer, liet zien dat hij best een aardig schot in huis heeft. Maar het werd hem ook niet echt moeilijk gemaakt. Een tackle op je eigen premier is niet heel chic natuurlijk, maar überhaupt een schot proberen tegen te houden ging de keeper ook al te ver. Erdogans eerste was een niet onverdienstelijk nonchalant schot buitenkant voet in de rechterhoek. Zijn tweede was even zo nonchalant, maar nog wel wat mooier. Hij lobde de bal met links - de eerste was met rechts - over de keeper. Overduidelijk buitenspel trouwens, maar buitenspel bestaat niet als het om de premier gaat.

Goed, die derde goal was van het kaliber Duitsland-Brazilië: er stonden wel andere spelers op het veld, maar die stonden er voor de sier. Een goal die, ware het een echte wedstrijd, zou rieken naar matchfixing. Het werd uiteindelijk 9-4 voor het team van Erdogan.

Nummer 12

Erdogan speelde de wedstrijd met achter op zijn shirt nummer 12. Niet zomaar een nummer, want dat verwijst naar het gegeven dat hij de twaalfde president van Turkije kan worden bij de verkiezingen in augustus. Nou ja, kan, meer ‘gaat’. Er is eigenlijk niemand die twijfelt aan overwinning van de politicus van de AK-partij. Hij is mateloos populair in eigen land, ook al zijn er verschillende beschuldigingen van omkoping aan zijn adres en is er veel kritiek op wat Turken een autoritair beleid noemen. In maart won zijn AK-partij de gemeenteraadsverkiezingen nog overtuigend.

Mocht Erdogan president worden, dan is hij de langstzittende leider in Turkije sinds de stichting van de republiek door Mustafa Kemal Atatürk. Hij is al elf jaar premier en zou als president voor een termijn van vijf jaar worden gekozen.

Zijn presidentschap zou trouwens weleens een heel andere functie kunnen krijgen dan het huidige van Abdullah Gül. Dat heeft een meer ceremoniële functie. Erdogan zou meer macht kunnen uitvoeren, niet alleen vanwege zijn persoonlijk autoriteit, maar vooral doordat hij direct zou worden gekozen, in plaats van dat hij door het parlement benoemd wordt. Dat zou voor een interpretatie van de grondwet kunnen zorgen die hem meer macht geeft.

Aardig zijn voor de leider

Erdogan kreeg de kansen en goals op een presenteerblaadje. Dat gebeurt wel vaker als leiders van een land meedoen aan een sportwedstrijd. Neem de Russische president Vladimir Poetin. Die mocht kort voordat de Winterspelen in Sotsji van start gingen, meedoen aan een ijshockeywedstrijd. Hem werd het ook niet echt moeilijk gemaakt:

In de Verenigde Staten heb je de ceremoniële first pitch, waarbij er vaak beroemdheden een bal vanaf - vaker ervoor - de heuvel richting de catcher mogen gooien. Zo ook presidenten. Het mooie aan zo’n pitch is dat je daarbij weinig genade kunt tonen, want hoe beroemd je ook bent, je moet het echt helemaal zelf doen. President Obama faalde bijvoorbeeld jammerlijk:

Zijn voorganger George W. Bush deed het een stuk beter: