Column

Oh ja, de Tour

Congratulazioni, Vincenzo Nibali, dat je de Tour de France 2014 hebt gewonnen en, aan de eindstand te zien, op overtuigende wijze. Jij was dus die man in dat blauw-gele tenue die steeds zo snel omhoog fietste. Je bent wel van Astana en dat is een beetje verdacht, daar lopen lui rond met niet zo’n goede naam, doping en zo. Maar goed, jij hebt een brandschoon verleden en je lijkt al net zo’n nette man als de vorige winnaar, Chris Froome. Laten we je geloven.

Maar het is allemaal wat langs ons heengegaan, in Nederland. De eerste week van de Tour keken we vooral naar het WK voetbal en op donderdag 17 juli, jullie waren toen bezig aan de twaalfde etappe, drong hier het nieuws door van die vliegramp in Oekraïne.

Ook al verbleef jij in die parallelle samenleving die zich elke zomer gedurende drie weken in de Ronde van Frankrijk ophoudt, dat nieuws, 298 doden, veel Nederlanders, een neergehaald vliegtuig, zal je niet ontgaan zijn. Jullie stonden de volgende dag een minuut stil en je zult die Nederlandse wielrenners wel rouwbanden of rouwstrikjes hebben zien dragen.

De Nederlandse volgers in die cocon die zich door Frankrijk slingerde, is het misschien wat ontgaan, maar hier in Paesi Bassi stond ons hoofd toen niet meer zo naar die Tour. Je kon het zien aan de kijkcijfers van de televisieprogramma’s. Opeens waren er avonden dat er meer mensen keken naar Nieuwsuur dan naar De Avondetappe. Dat komt andere jaren nooit voor hoor; nu trok Nieuwsuur soms wel meer dan een miljoen kijkers. Allemaal door die vliegramp met zijn impact hier en daardoor leek het ook alsof die mannen in De Avondetappe het alleen maar over trivialiteiten hadden. Bram Tankink verwoordde het kernachtig na afloop van al de derde etappe die jij, Vincento, won. „Dan weet je weer dat wij met onzin bezig zijn.”

Zo zou je bijna over het hoofd zien dat die Nederlandse renners relatief goed hebben gepresteerd in deze 101ste Tour, ook al viel Mollema een beetje tegen. Twee man bij de eerste tien (Ten Dam en Mollema), dat is sinds 1989 (Theunisse en Rooks) niet meer gebeurd. Eindelijk weer een etappezege (Boom), daar hebben we sinds 2005 (Weening) op zitten wachten. En Dumoulin heeft het in zich om de eerste Nederlander te worden sinds 1990 (Breukink) die een individuele tijdrit in de Ronde van Frankrijk wint. Zie je: we houden het wel in de gaten, maar raken er niet opgewonden van.

Volgend jaar beter, al heb je hopelijk dan meer concurrentie. Over twee weken begint het Europees kampioenschap atletiek. Misschien dat we in Nederland dan zover zijn dat we het eens over Dafne Schippers kunnen hebben. Mooie atlete.