Column

Koekjes stelen

Op het terras van een café aan de Amsterdamse Middenweg kwam ik naast een dame te zitten die me aan Carry Slee deed denken, ze had tenminste net zo’n gekleurde bril op haar neus als de jeugdboekenschrijfster.

Toen de ober passeerde beklaagde ze zich over het ontbreken van een koekje bij haar dubbele espresso.

‘Ooh, vies vuil liegbeest’, schoot er door me heen, want even tevoren had ik haar een koekje op zien peuzelen.

Maar ik hield mijn mond want leuk is het niet om in het openbaar berecht te worden.

Een paar weken eerder was ik in een pannenkoekenhuis berispt omdat ik voor het afrekenen een paar slokken uit een glas jus d’orange had genomen, hetgeen mij volgens de kassière daar tot een dief maakte.

Zij ondertussen tegen de ober: „Ik dacht: ik kaart dit even aan…”

Even later was de ober er weer, hij bracht een schoteltje waarop hij maar liefst drie koekjes had gelegd.

„Prima”, zei de vrouw – niet ‘dank u wel’ of ‘fijn’, maar ‘prima’, zo’n buurt was het hier dus – waarna ze met haar hoofd weer richting haar KOBO-reader boog.

„Leest dat gemakkelijk, zo’n KOBO-reader?”, hoorde ik mezelf vragen, want ik twijfelde al enige tijd over de aanschaf van zo’n ding omdat ik sinds ik samenwoonde niet meer ’s nachts mocht lezen.

O jee, ja, de KOBO-reader was ideaal!

Ook in bed.

„Kijk maar”, zei ze en ze demonstreerde een buigzaam stengeltje waaraan een leeslampje zat.

‘Jezus’, dacht ik, ‘wat voor een plant heb ik nu weer water gegeven?’, want ze ging maar door over de boeken die ze allemaal aan het lezen was.

Toen ze de KOBO-reader kocht had ze er twee boeken naar keuze bijgekregen en daarna had ze van een kennis een staafje – ze bedoelde een usb-stick – gekregen met nog veel meer boeken. Als ze een boek uit had gooide ze het weg, ze was bang dat het ding anders verstopt raakte.

Ik dacht, ‘ik kaart het toch even aan’ en zei dat ik het zielig voor de schrijvers van die boeken vond omdat die nu niets aan haar verdienden en voegde eraan toe dat ik zelf net een boek had gemaakt dat ‘Schijt’ heette.

Ze rekende zichzelf niet tot de doelgroep maar zei goedmoedig dat ze aan die kennis ging vragen of hij dat op een volgend staafje kon zetten.

Ik pakte zonder het te vragen een van haar koekjes, het smaakte heerlijk.