Een flamingant is nu minister-president Vlaanderen

Minister-president Vlaanderen

Nooit eerder kreeg Vlaanderen een Vlaams-nationalist als minister-president.

Toeristen in Knokke zijn sinds 2004 niet meer aan de Belgische kust maar aan de Vlaamse kust. Dat komt door Geert Bourgeois, destijds minister van Toerisme in de Vlaamse regering. Die geografische naamsverandering werkte op de lachspieren van sommigen. Voor Bourgeois was het bittere ernst. Sinds zijn jeugd is hij overtuigd Vlaams nationalist, voor wie een onafhankelijk Vlaanderen het hoogste politieke doel is.

Nooit eerder kreeg Vlaanderen een Vlaams-nationalist als minister-president. Dit weekend werd Bourgeois (63) door koning Filip beëdigd. „Natuurlijk is dat een historische gebeurtenis”, zei hij zaterdag zonder overdrijving. Op populariteitslijstjes prijkte nooit Bourgeois’ naam. Dat was niet het streven van de politicus die zichzelf een „introverte West-Vlaming” noemt. In 2003 was hij de enige verkozene in het federale parlement voor de rechts-nationalistische Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA), de partij die afgelopen jaren naar grote hoogten steeg onder voorman Bart De Wever. Die dankte zijn populariteit mede aan z’n deelname aan het tv-spelletje De slimste mens, iets wat Bourgeois nooit zou doen.

Bourgeois begon zijn politieke carrière in 1977 als gemeenteraadslid in Izegem. Hij was toen ook advocaat. In 1995 werd hij federaal parlementslid voor de gematigde Vlaams-nationalistische Volksunie. Hij oogstte waardering om zijn kundigheid, maar kreeg ook het verwijt een betweter te zijn.

Bourgeois werd bij een groter publiek bekend toen hij in 1997 opstapte uit de parlementaire commissie-Dutroux, die het falen van politie en justitie rond kindermoordenaar/-verkrachter Marc Dutroux onderzocht. Hij hekelde dat de politiek geen consequenties verbond aan dat falen en dat zij daarmee het extreem-rechtse Vlaams Blok „slapend rijk” maakte.

In 2001 viel de Volksunie uiteen in een progressieve en rechts-nationalistische groep. De laatste wilde niets minder dan Vlaamse onafhankelijkheid. Zo ontstond de N-VA met Bourgeois als eerste voorzitter. Die scheiding markeerde de afstand tussen de conservatieve maatschappelijke stroming waartoe Bourgeois behoort en het cultureel progressieve deel van Vlaanderen. Dit weekend voelde Bourgeois zich in een interview gedwongen nog eens uit te leggen dat hij grote Vlaamse kunstenaars als Tom Lanoye en Luc Tuymans bewondert „ook al verafschuwen ze mijn politieke gedachtegoed”.

Als minister-president in een coalitie met christen-democraten en liberalen wacht Bourgeois een zware taak: een miljardenbezuiniging, kleinere overheid, meer ruimte voor bedrijven. Dat gaat veel Vlamingen raken. Maar zo moet Vlaanderen in 2020 een topregio zijn. Daarom komen er ook op federaal Belgisch niveau economische hervormingen. Dat was een harde voorwaarde van de N-VA om ook in een Belgisch kabinet – zonder de hervormingsschuwe Franstalige Parti Socialiste – te stappen.

Komt de Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij als dit allemaal lukt? Nee. De N-VA zegt steeds dat die onafhankelijkheid noodzaak is, omdat Vlaanderen in een federaal België niet vooruitkomt. Het is Belgisch surrealisme dat uitgerekend de flamingant Bourgeois die these van zijn partij met goed beleid kan loochenstraffen.