Column

Het weekend van Judy Blank

Singer-songwriter Judy Blank (19) bracht vorige week haar debuutalbum uit. Vorig jaar ontdekte ze op Lowlands dat liedjes „recht uit je hart” moeten komen.

Foto Novum

Judy Blank wilde met haar eerste album wachten tot ze twintig was. Ze was bang dat ze anders te jong zou zijn, dat ze geen ervaring zou hebben om teksten te kunnen schrijven. „Ik wilde geen album uitbrengen dat mensen niet zouden geloven.”

Vorige week bracht Blank - dan toch op haar negentiende - haar eerste album When The Storm Hits uit. Toen ze vorig jaar meedeed aan het programma De beste singer songwriter veranderde alles „Ik dacht ik doe gewoon mee, boeiend. Maar daarna merk je pas wat zo’n programma doet.”

Opeens werd ze herkend op straat, moest ze op haar woorden letten. „Het programma heeft ervoor gezorgd dat veel mensen mij nu kennen, en dat ik nu met een supergoed team werk. Ik mag op superleuke festivals spelen. Dat had ik zonder nooit gekund.”

Hoe touren werkt, leerde ze toen ze in het voorprogramma stond van Nielson. „Vooraf onderschatte ik echt hoeveel tijd er aan een optreden vooraf gaat. Als wij aankwamen, waren zij al uren bezig met opbouwen en soundchecken.” Toch goed om te weten, nu ze dit najaar zelf met band op tour gaat. „Ja, dan moeten we er zelf dus ook heel vroeg zijn.”

Zondagmiddag speelt Blank op festival ’t Wasven in Eindhoven. En daarna in Lichtenvoorde, 140 kilometer verderop. Haar vriend Rens, ook muzikant, moet optreden op de Zwarte Cross met zijn band Andy Frasco & The U.N. „Ze zijn echt heel leuk en maken overal een feestje van, dus zet dat er ook maar in.”

Blank bedacht de albumtitel toen ze naar een slechte film keek over een vloedgolf die een stad deed overstromen. „Ik vond het interessant dat ik op dat moment op mezelf ging reflecteren. Wat zou ik gaan doen als er zo’n storm zou komen? Ik denk dat ik naar een toren zou gaan. De mensen in de film waren allemaal over straat aan het rennen en ik dacht: waarom gaan jullie niet gewoon naar een hoog gebouw?”

Blank was vorig jaar al „een behoorlijk eind op weg”, met het schrijven van songteksten, toen ze de Engelse zanger Michael Kiwanuka op Lowlands zag. „Ik had nog nooit van hem gehoord, maar op het moment dat ik hem daar op het podium zag staan was ik ontroerd. Ik dacht toen: als je iets schrijft moet het moet echt zijn. Ik had toen een paar liedjes maar gewoon geschreven, weet ik veel waarom. Dat moment is echt een les geweest. De lat moest hoger worden gelegd. Alles moet echt recht uit je hart komen.”