Een film

Column Georgina Verbaan

Wat ik van de dag van nationale rouw moest verwachten wist ik niet. Fietsend over straat probeerde ik de sfeer te proeven. Ook tijdens de repetities voor een film. En hoewel men iets minder uitbundig was leek er verder weinig anders. Over de ramp werd niet gesproken. Zouden anderen ook voorzichtig aan het aftasten zijn? Het echte leven lijkt in weinig op Twitter. Daar was ik in de ochtend al gevlucht voor de wedstrijd rouwen en respect betonen. Ik heb besloten daar niets van te vinden en het af te schuiven op het feit dat het zo moeilijk is om om te gaan met iets waarvan je wil dat het niet waar is, waarvan je zou wensen dat het je voorstellingsvermogen te buiten gaat. Want de beelden zien is het je voorstellen. Wat dat betreft had Frans Timmermans ons zíjn voorstelling van de laatste momenten van de slachtoffers misschien mogen besparen. Maar ik mag zijn speech geen kitsch vinden besluit ik. Hoewel ik echt wel even boos was toen ik vochtige ogen kreeg. Ik had er sinds het gebeurd was nog geen traan om kunnen laten en nu voelde ik mij erin geluisd. Zelfs voor het verslag en de lijst met spullen die Olaf Koens – journalist ter plaatse - had gepubliceerd (de Linda, het boekje Leren Schrijven met in kinderkrullen de woorden Ananas en Muis, een Friese kruidkoek) had ik mij weten af te sluiten. We keken al dagen naar een film. Een film waar je woedend van wordt, maar desalniettemin iets op een scherm ver weg van hier. Timmermans’ woorden sloten naadloos aan op dat filmgevoel, maar maakten tegelijkertijd dat het waar werd. De minuut stilte beleefde ik in een kinderdagverblijf. Kleine onwetende stemmetjes babbelden over een schepje en loszittende veters. Zolang je anderen geen pijn doet zal er wel geen goed of fout zijn wanneer het op omgaan met zoiets groots aankomt. De een wil kaarsjes branden, de ander zucht stiekem een traan weg vanachter zijn krant. Thuis keek ik tv. Ons groene land, al die mensen, de eindeloze colonne rouwauto’s. Toch een plots hard snikken. Ik schrok ervan. Dit zal zijn waar zo’n dag goed voor is. Het is echt, het is waar, ze zijn hier. Ik hoop vooral dat het de nabestaanden helpt, zo’n dag. Dat zij niet aan het biertje met Poetin hoefden te denken. Dat ze heel even troost vonden.