Maar de ontslagronde lijkt wel erg willekeurig

Moederbedrijf Estro maakt een doorstart.Opeens worden populaire kleuterleidsters ontslagen. Ouders in Leiden zijn boos.

Beeld Fotodienst NRC

Vader Richard van de Nes zit met een dilemma. Zijn dochter Manou heeft het geweldig naar haar zin op kinderdagverblijf de Krullevaar. De sfeer is goed. De leidsters zijn lief. In de tuin staat een perenboom. Maar na het faillissement en de doorstart van het kinderopvangbedrijf Estro zou Van de Nes zijn dochter eigenlijk liever ergens anders heen brengen. Dat ligt niet aan de Krullevaar. Dat ligt aan zijn vertrouwen in het bedrijf dat erachter zit. Of eigenlijk aan het gebrek daaraan.

De twee leidsters van de groep van Manou zijn ontslagen. Ook de twee leidsters van de groep waar ze na de zomer heengaat, mochten niet blijven na de doorstart. Acht anderen kunnen wel blijven én het team wordt aangevuld met twee nieuwe krachten. De Krullevaar begrijpt er niks van. Waarom moeten deze vier geliefde leidsters weg?

Eerder deze maand ging Estro, het grootste kinderopvangbedrijf van Nederland, failliet. Twee dagen later werd aangekondigd dat het bedrijf een doorstart maakt onder de naam Smallsteps. Van de 3.600 werknemers kunnen er 2.600 blijven. Van hen werkten er 150 bij een van de sluitende vestigingen. Een nog onbekend aantal werknemers dat bij de doorstartende locaties werkte, wordt ontslagen.

Het is de manier waarop

De Krullevaar-ouders zijn boos. Niet zozeer over het faillissement. De vraag naar kinderopvang is sterk teruggelopen, dat weten ze. En ze zijn blij dat de Krullevaar openblijft. Maar het gaat hen om „de manier waarop”: allemaal in stilte voorbereid. En over de „willekeur”: ze begrijpen niet waarom de een mag blijven en de ander niet. Dit sentiment leeft ook buiten de Krullevaar. Ouderbelangenvereniging Boink heeft meer onbegrip bemerkt over het verdwijnen van „bekende gezichten”, zegt voorzitter Gjalt Jellesma.

De selectie is gemaakt op „onder andere: contracturen, soort dienstverband, continuïteit en kwaliteit”, liet Smallsteps leidsters en ouders van de Krullevaar weten. Een nietszeggende verklaring, vinden ze. Een van de ontslagen leidsters vroeg door. Druist het opbreken van een team met vaste krachten niet in tegen het behoud van continuïteit en kwaliteit? Binnen zes minuten kreeg ze antwoord op haar e-mail. Voor de „samenstelling van het team”, herhaalde Smallsteps, is gekeken naar „onder andere: contracturen, soort dienstverband, continuïteit en kwaliteit”.

Kort voor het faillissement had deze leidster nog een functioneringsgesprek, vertelt ze op voorwaarde van anonimiteit. „Dat was helemaal goed.” De ouders kunnen ook geen logica in de selectie ontdekken, zegt moeder Suzanne van der Pluijm-Sirre. „Ze hadden net zo goed pijltjes op een dartbord kunnen gooien.”

Smallsteps laat in een reactie weten dat de teams „per locatie” zijn bekeken. Desgevraagd licht het bedrijf de criteria verder toe. Zo betekent kwaliteit dat er werknemers met bepaalde certificaten een „pre” hadden. Continuïteit heeft betrekking op het „belang van vaste gezichten op de groepen”. De leeftijdsopbouw en het gemiddeld aantal dienstjaren van het personeel van Smallsteps is vergelijkbaar met dat van het failliete Estro.

Ouders willen het overnemen

De Leidse ouders zinnen op een manier om de Krullevaar los te maken van Smallsteps. Tijdens de ouderbijeenkomst vorige week zijn plannen gesmeed om een investeerder te zoeken die de vestiging wil overnemen. Ze hebben grappen gemaakt over een advertentietekst. ‘Gezocht: een nieuwe eigenaar – niet alleen op geld belust.’ Sommige ouders zeggen zelf ook te willen instappen. Het pand, een oud schoolgebouw, is eigendom van de gemeente Leiden, weet vader Bart Schmitz. Hij hoopt dat die misschien wil meewerken. „Het zijn een hoop stel-je-voors”, erkent hij. „Maar niet onmogelijk.”

De nieuwe eigenaar van Smallsteps, investeringsmaatschappij HIG, is ook een van de oude eigenaren. De ouders begrijpen niet hoe dat kan. Dat draagt ook bij aan de wens van de ouders om met het bedrijf te breken. Ze vinden dat een kinderopvangbedrijf niet primair gericht moet zijn op winst maken. Enkele andere grote aanbieders zijn stichtingen en hebben geen winstoogmerk. „Ik begrijp dat winst nodig is”, zegt moeder Van der Pluijm-Sirre. „Maar dat moet niet het belangrijkste doel zijn.”

Vader Richard van de Nes is er inmiddels uit: hij blijft zijn dochter Manou toch gewoon naar de Krullevaar brengen – ze is er te zeer aan gehecht. Die keuze maakten ook de andere ouders. Volgende week is er een afscheidsfeestje voor de vier ontslagen leidsters. Slechts twee van hen, de leidsters van Manou, zullen erbij zijn. Zij werken door tot het eind van deze maand. De andere twee leidsters zijn direct gestopt toen ze hoorden dat de Krullevaar wél doorgaat, maar zij niet. Zij hebben geen behoefte aan een feestje.