Asam laksa

illustratie jet peters

Oh, no no no sir, that is not for you. You wouldn’t like it. Only Malaysian people eat that.’ Ik had zojuist in een Maleisisch restaurant in Philadelphia de rojak besteld, een fruitsalade met een zoete saus op basis van gefermenteerde garnalenpasta. Of althans, proberen te bestellen.

Onze ober maakte zich nogal zorgen om ons westerse palet. Ook de inktvis met Chinese waterkers had hij al geen goed idee gevonden (om eerlijk te zijn, op de kaart stond: ‘please ask your server for advice’). Om hem te plagen bestelde ik vervolgens de ‘knapperige varkensdarmen’. ‘OH NO NO NO SIR!!’

We drongen aan en twintig minuten later stond het voltallige personeel zich te vergapen aan drie rare blanken die zichtbaar genoten van die heftige smaken.

Onze ober durfde het nu wel aan om mij een ‘asam laksa’ als hoofdgerecht te serveren. Een vissoep met ananas en munt. Klinkt gek, maar het was perfectie in een kommetje. Een volmaakte balans tussen zoetzure ananas, zure tamarinde, diepe, rijke umami van de gefermenteerde garnalenpasta en visbouillon, de frisse munt. En natuurlijk goed pittig.

Ik heb me gek gezocht naar recepten en drie avonden gesleuteld met de ingrediënten die in Nederland in de toko te krijgen zijn (wildegemberbloemen bijvoorbeeld niet). Maar u heeft dat perfecte origineel in Philadelphia toch niet geproefd. Dus voor u moet dit al hemels zijn.