Rusland houdt zich strikt aan het volkenrecht

De Russische president Vladimir Poetin liet dinsdag zijn toespraak tot de nationale Veiligheidsraad op tv uitzenden. Zo beziet hij de toestand in de wereld.

Goedemiddag, collega’s. We zullen ons vandaag bezighouden met de fundamentele vraagstukken van het behoud van de soevereiniteit en de territoriale integriteit van ons land. Allemaal zien we in hoeveel politieke, etnische, wettelijke, maatschappelijke, economische en andere aspecten dit onderwerp omvat.

Soevereiniteit en territoriale integriteit zijn fundamentele waarden. Dan hebben we het over het behoud van de onafhankelijkheid en eenheid van ons land, over de betrouwbare bescherming van ons grondgebied en ons grondwetstelsel en over de tijdige neutralisatie van interne en externe bedreigingen, waarvan er in de wereld van vandaag nogal wat zijn.

Laat ik wel meteen duidelijk maken dat er vanzelfsprekend geen rechtstreekse militaire dreiging voor de soevereiniteit en territoriale integriteit van ons land bestaat. De waarborg hiervoor is in de eerste plaats het strategisch krachtsevenwicht in de wereld.

Wij houden ons van onze kant strikt aan de normen van het volkenrecht en onze verplichtingen aan onze partners, en we verwachten dat andere landen, unies van staten en militair-politieke bondgenootschappen hetzelfde doen, al is Rusland zelf gelukkig geen lid van enig bondgenootschap. Ook dat is een waarborg van onze soevereiniteit.

Elk land dat tot een bondgenootschap behoort, geeft een deel van zijn soevereiniteit prijs. Dit hoeft niet altijd de nationale belangen van een bepaald land te dienen, maar het is wel zijn eigen soevereine beslissing. Wij verwachten dat onze nationale, wettelijke belangen worden geëerbiedigd en dat eventuele onmin die altijd blijft bestaan alleen wordt opgelost door diplomatieke inspanningen, door middel van onderhandelingen. Niemand dient zich met onze interne aangelegenheden te bemoeien.

Maar steeds vaker horen we nu over ultimatums en sancties. Het hele begrip staatssoevereiniteit verwatert. Ongewenste regimes, landen die een onafhankelijk beleid te voeren, of die domweg iemands belangen in de weg staan, worden gedestabiliseerd. De werktuigen hiertoe zijn de zogeheten ‘kleurenrevoluties’ of, in eenvoudige bewoordingen, overnames die van buitenaf worden aangesticht en bekostigd.

De nadruk ligt natuurlijk op interne problemen. Elk land heeft altijd tal van problemen, vooral staten die instabieler zijn of die een gecompliceerd bewind hebben. Problemen bestaan, maar dan nog is het niet duidelijk waarom ze gebruikt zouden moeten worden om een land te destabiliseren en kapot te maken – iets wat we in verschillende delen van de wereld vrij geregeld zien.

Vaak zijn de krachten die hier worden ingezet radicale, nationalistische, dikwijls zelfs neo-fascistische, fundamentele krachten, zoals helaas het geval was in veel post-Sovjetstaten en zoals nu met Oekraïne het geval is. We zien hier vrijwel hetzelfde.

Er zijn mensen aan de macht gekomen door het gebruik van wapengeweld en met ongrondwettelijke middelen. Na de overname hebben zij weliswaar verkiezingen gehouden, maar wonderlijk genoeg belandde de macht weer in handen van degenen die deze overname hadden bekostigd dan wel uitgevoerd. Intussen proberen zij zonder enige poging tot onderhandelingen met geweld dat deel van de bevolking te onderdrukken dat het niet met een dergelijke gang van zaken eens is.

Tegelijkertijd stellen ze Rusland een ultimatum: of je laat ons het deel van de bevolking vernietigen dat etnisch, cultureel en historisch dicht bij Rusland staat, of we stellen sancties tegen jullie in. Dat is een vreemde logica – en natuurlijk volstrekt onaanvaardbaar.

Wat de verschrikkelijke tragedie betreft die zich heeft voltrokken in de hemel boven Donetsk – eens te meer willen wij ons medeleven betuigen aan de families van de slachtoffers; het is een verschrikkelijke tragedie. Rusland zal alles doen wat in zijn vermogen ligt om een werkelijk grondig en transparant onderzoek te waarborgen. Wij krijgen het verzoek onze invloed op de milities in het zuidoosten uit te oefenen. Zoals ik al heb gezegd, zullen wij alles doen wat in ons vermogen ligt, maar dat is volstrekt onvoldoende.

Toen de militietroepen gisteren de zogeheten zwarte dozen overdroegen, begonnen de strijdkrachten van Oekraïne met een tankaanval op de stad Donetsk. De tanks baanden zich een weg naar het station en namen het onder vuur. Internationale deskundigen die de rampplek kwamen onderzoeken, moesten zich schuilhouden. Het waren duidelijk niet de militietroepen die zichzelf beschoten.

We moeten de autoriteiten in Kiev eindelijk oproepen zich te houden aan elementaire normen van menselijk fatsoen en in elk geval voor korte tijd een staakt-het-vuren in acht te nemen om het onderzoek mogelijk te maken. Wij zullen uiteraard alles doen wat in ons vermogen ligt om te waarborgen dat dit een grondig onderzoek is.

Juist om deze reden heeft Rusland de resolutie van de VN-Veiligheidsraad gesteund die was ingediend door Australië. Wij zullen met al onze partners blijven samenwerken om een volledig en alomvattend onderzoek te waarborgen. Maar keren we terug naar zulke scenario’s in het algemeen, dan zijn deze, zoals ik al zei, volstrekt onaanvaardbaar en contraproductief. Ze destabiliseren de bestaande wereldorde.

Ongetwijfeld zullen dergelijke methoden niet bij Rusland werken. De gebruikte recepten met betrekking tot zwakkere staten die gebukt gaan onder interne conflicten zullen bij ons niet werken. Onze inwoners, de burgers van Rusland, zullen dit niet laten gebeuren en zullen dit nooit aanvaarden.

Maar er worden duidelijk pogingen gedaan de sociaal-economische situatie te destabiliseren, om Rusland op enigerlei wijze te verzwakken of ons te treffen op onze zwakkere plekken, en ze zullen daar vooral mee doorgaan om ons inschikkelijker te maken bij de oplossing van internationale vraagstukken.

Ook worden zogeheten internationale concurrentiemechanismen ingezet (dit geldt zowel voor politiek als economie); hiertoe worden de mogelijkheden van de speciale diensten benut, samen met de moderne informatie- en communicatietechnieken en afhankelijke, niet-gouvernementele marionettenorganisaties – de zogeheten zachte-krachtenmechanismen. Kennelijk verstaan sommige landen dit onder democratie.

Wij moeten passend op zulke uitdagingen reageren en, belangrijker nog, systematisch blijven werken aan de oplossing van de problemen die een mogelijk gevaar voor de eenheid van ons land en onze samenleving met zich meebrengen.

De afgelopen jaren hebben wij de instellingen van onze staat en samenleving, de basis van het Russische federalisme, versterkt en we hebben vooruitgang geboekt bij de regionale ontwikkeling en de vervulling van economische en maatschappelijke taken. Onze justitiële instanties en speciale diensten zijn doeltreffender geworden in de bestrijding van terrorisme en extremisme; we leggen een moderne grondslag voor ons etnische beleid, we passen onze onderwijsaanpak aan; we strijden voortdurend tegen de corruptie – allemaal waarborgen voor onze veiligheid en soevereiniteit.

Tegelijkertijd moeten we deze vraagstukken in ons achterhoofd houden. Zo nodig moeten we snel extra maatregelen ontwikkelen en doorvoeren. Op deze terreinen hebben we een plan van aanpak op lange termijn, strategische documenten en besluiten nodig.

Ik wil in dit verband de aandacht vestigen op een aantal uitdagingen dat prioriteit heeft:

1. De eerste is de stelselmatige versterking van de harmonie tussen de etnische groeperingen, de zorg voor een adequaat migratiebeleid en kordaat optreden tegen nalatigheid van ambtenaren en misdaden die veroorzaakt kunnen worden door conflicten tussen etnische groeperingen.

Dit zijn uitdagingen op elk niveau van de overheid, van federaal tot gemeentelijk. En natuurlijk is het uiterst belangrijk dat ook ons maatschappelijk middenveld een actieve houding aanneemt en reageert op schendingen van mensenrechten en vrijheden, en zo radicalisme en extremisme helpt voorkomen.

Wij vragen het maatschappelijk middenveld vooral om doeltreffende hulp bij de verbetering van ons stelsel van staatsbestuur inzake het etnisch beleid en de scholing van jongeren in de geest van het patriottisme en de verantwoordelijkheid voor het lot van hun vaderland, iets wat bijzonder belangrijk is.

[...]

2. Onze tweede belangrijke uitdaging is de bescherming van de grondwettelijke orde. Het primaat van de grondwet en de economische en wettelijke eenheid dienen in heel Rusland gewaarborgd te zijn. Federale normen, zoals in de grondwet vastgelegd, zijn onschendbaar en niemand heeft het recht de wet te overtreden en inbreuk op de rechten van burgers te maken.

Het is belangrijk dat alle Russen, waar ze ook wonen, gelijke rechten en gelijke kansen hebben. Dat is de grondslag van een democratisch stelsel. Wij moeten streng de hand houden aan deze grondwettelijke beginselen en daartoe moeten we een duidelijk stelsel van openbaar gezag inrichten en proberen te waarborgen dat alle componenten functioneren als een verenigd geheel, nauwkeurig en systematisch, met inbegrip van een versterking van de rol van lokale overheden als onderdeel van het algehele Russische bestuursmechanisme. En natuurlijk zal de soevereiniteit van Rusland ook worden versterkt door een doelmatiger werking van de rechterlijke macht, het justitieel apparaat en de regelgevende en toezichthoudende instanties.

3. De derde grote uitdaging is een duurzame en evenwichtige economische en maatschappelijke ontwikkeling. Tegelijkertijd is het van wezenlijk belang rekening te houden met territoriale en regionale factoren. Ik bedoel dat we voorrang moeten geven aan de ontwikkeling van strategisch belangrijke regio’s, ook in het Verre Oosten en andere gebieden; tegelijkertijd moeten we drastische verschillen tussen regio’s verkleinen op het terrein van de economische toestand en de levensstandaard van de bevolking. [...]

Ook vind ik dat we moeten nadenken over extra maatregelen om de afhankelijkheid van de nationale economie en het financiële stelsel van negatieve externe factoren te verminderen. Dan heb ik het niet alleen over de instabiliteit op de wereldmarkt, maar ook over de mogelijke politieke risico’s.

4. Ten vierde blijven onze strijdkrachten de belangrijkste hoeder van onze soevereiniteit en de territoriale integriteit van Rusland. Wij zullen passend en proportioneel reageren op de nadering tot onze grenzen van de militaire infrastructuur van de NAVO en we zullen niet verzuimen nota te nemen van de uitbreiding van de mondiale raketafweersystemen en de groeiende voorraad strategische, niet-nucleaire precisiewapens.

Wij krijgen vaak te horen dat het ABM-systeem een verdedigingssysteem is. Maar dat is niet zo. Het is een aanvalssysteem; het is onderdeel van het offensieve afweersysteem van de Verenigde Staten aan onze grenzen. Wat onze buitenlandse collega’s ook mogen zeggen, wij kunnen duidelijk zien wat er eigenlijk gebeurt: in Oost-Europese landen, en ook in de Zwarte Zee en de Oostzee, vindt een duidelijke versterking van groepen NAVO-troepen plaats. En ook de omvang en intensiteit van de operationele en gevechtstraining nemen toe. In dit verband is het onontkoombaar alle voorgenomen maatregelen ter versterking van de defensieve slagkracht van ons land volledig en volgens schema uit te voeren, uiteraard ook op de Krim en in Sebastopol, waar we in wezen de militaire infrastructuur geheel opnieuw moeten opbouwen.