Ruimte voor spiritualiteit

Als een doodlopend spoor, zo ervoer de Oostenrijkse componist Thomas Larcher (1963) de traditionele pianoklank. Wat moest hij aan de traditie nog toevoegen? In Smart Dust (2005) plakte hij de vleugel af met tape en rubber. Het resultaat, gespeeld door Tamara Stefanovich, blijkt echter ook al vaker gedaan: een stotterende piano die bijna stikt, tribaal tromgeroffel uit de verte.

Gelukkig keerde Larcher terug naar de open snaren. In Poems en What Becomes mag de piano weer met welluidende resonantie opbloeien. Spaarzaam afgemeten motieven laten ruimte voor spiritualiteit tussen de noten.

Vooral interessant is de al even geconcentreerde A Padmore Cycle. De stem van tenor Mark Padmore klinkt meestal gedempt. De ultrakorte poëzie van Hans Aschenwald en Alois Hotschnig is enigmatisch. „En bij het weggaan/ smelt de sneeuw uit de ogen.” Hoe Larcher daarbij die ene zoemtoon uit de piano tovert, is een raadsel.