Meer dan een brandende pik

Je kunt geen film maken over de Mexicaanse drugsoorlog zonder geweld te tonen, maar hoe ver ga je dan precies? Filmmaker Amat Escalante koos ervoor zichzelf daarin niet te begrenzen. En dus staat Heli sinds zijn première vorig jaar op het Filmfestival Cannes bekend als die film waarin mensen worden onthoofd, een penis in de fik gestoken en honden gewurgd. Toch is Heli niet uit op sensatie. De enige restrictie die Escalante zichzelf gaf was dat zijn ultrageweld niet sexy mocht zijn. Dus koos hij voor een afstandelijke, bijna ongeïnteresseerde camerastijl, die alles wat we te zien krijgen nog naarder maakt.

Dat maakt het relaas van de twintigjarige Heli die niets liever wil dan zijn familie beschermen maar tegen wil en dank verstrikt raakt in een web van bendes, corrupte agenten en seksuele aberraties even affreus als onrustbarend. Maar dat doet niet af aan de rake en brutale observaties, en de wanhopige schoonheid van de beeldtaal. Vooral de lange takes confronteren de toeschouwer met zijn eigen kijkgedrag, juist ook bij de meest extreme scènes die je ook te makkelijk als alleen maar onaangenaam terzijde kunt schuiven.

Verwarrende film.