De zinnen verzetten, maar met de slachtoffers in het achterhoofd

Een dag na de ramp was ik op bezoek bij mensen die er van een aantal Facebookvrienden lelijk van langs hadden gekregen omdat ze via het medium de tip hadden verspreid om vanwege de hitte de rode wijn in de koelkast te leggen.

Een goede tip op een slecht moment, ik vond het vooral een goede tip en dacht niet dat een van de nabestaanden zich eraan zou storen.

Een bevriende schrijver verspreidde het statement dat hij een paar dagen geen reclame maakte voor zijn boek, uit respect voor de slachtoffers en nabestaanden, waarmee hij een deel van zijn vrienden die gewoon door waren gegaan met de zelfpromotie onbewust, of bewust, in diskrediet bracht.

Iedereen loerde naar elkaar, hield elkaar in de gaten.

Je verjaardag vieren, mocht dat nog?

Mensen die ondanks de ramp voor de zomerfeesten naar Nijmegen kwamen vierden ‘ingetogen feest’. De feestelijke intocht was bewust minder feestelijk gemaakt door de muziek uit te bannen. Wandelaars die normaal gesproken zichzelf vierend door de Sint Annastraat kropen of dansten, wandelden nu met uitgestreken snuiten over de finish.

Ze hadden er helemaal niet van genoten, van het gewandel.

„Je denkt bij iedere stap die je zet aan de slachtoffers”, zei een mevrouw in een veel te groot T-shirt met de tekst ‘Hier Ben Ik!’ erop.

„Maar straks toch een pilsje?” vroeg de knecht van de plaatselijke omroep. „Ja”, zei de vrouw, „dat hebben we wel verdiend toch? Of mag dat niet?”

Het bestuur van Roze Maandag, het jaarlijkse feest op de Tilburgse kermis, tekende voor aanvang van de feestelijkheden eerst het condoleanceregister op het gemeentehuis, waarna een van de bestuursleden zich liet interviewen door Telegraaf TV.

Niemand hoefde zich zorgen te maken: Roze Maandag bleef Roze Maandag, een vrolijke boel, er was alleen een stichtelijke speech van de burgemeester aan toegevoegd. Het bestuurslid: „Ons motto is: leve het leven, maar in gedachten zijn we bij alle slachtoffers die zijn omgekomen bij de ramp.”

Op mijn eigen Facebookpagina las ik een bericht van een vriendin. ‘Sinds donderdag vind ik het lastig om luchtige berichten over mezelf te posten. Maar, zonder aan de vreselijke gebeurtenissen voorbij te gaan, heb ik wel wat behoefte aan wat lucht! En aan muziek.’

Bijgevoegd volgde een uitnodiging voor een festival, waar we de zinnen even konden verzetten. Met gezelligheid, drank en muziek. En met de slachtoffers van de ramp in het achterhoofd, want het is wel zo slim om dat er even bij te zeggen.