Einaudi (van muziek Intouchables) verhult saaiheid met galm

Vooral twintigers en dertigers zaten maandagavond in de zaal om het fenomeen Ludovico Einaudi te horen spelen. De Italiaanse pianist en componist van filmmuziek (onder meer Intouchables en de tv-serie Doctor Zhivago met Keira Knightley) is ongekend populair. Zijn albums braken records in de hitlijsten voor klassieke muziek. Maar door de critici wordt Einaudi eerder als een commercieel dan als artistiek genie gezien.

Einaudi speelde met een uitversterkt ensemble van een paar violisten, een cellist, gitaristen, percussionisten en een dj. In ruim twee uur zette hij zijn publiek niet één keer op het verkeerde been. Vrijwel elke compositie bestaat uit slechts een paar gebroken akkoorden, drie of vier noten in de bas en een simpele melodie of repeterende noot in de rechterhand. Steeds ligt de nadruk op de eerste tel.

Zijn muziek wordt wel eens onder minimal geschaard, maar dat is onterecht. Accentverschuivingen zijn er niet – er klinkt geen syncope of prangende dissonant die voor spanning zorgt. Bijna ieder stuk (nooit langer dan een minuut of zeven) is in middentempo en heeft dezelfde opbouw. Zelfs de samples waren zouteloos: wind, geritsel, oerwoudgeluiden, een trein. Ludovico Einaudi’s houterige pianospel werd door toegevoegde galm gemaskeerd. De enige variatie zat in de lichtshow.

Waarom hij in de classical charts wordt meegenomen, is een raadsel – iedere ontwikkeling ontbreekt. Met kunst heeft het niets te maken. Maar ongeacht het etiket dat erop wordt geplakt: deze muziek is dodelijk saai.