Binoche met oorlogstrauma

Voordat de Noor Erik Poppe filmmaker werd, reisde hij de wereld rond als oorlogsfotograaf. Zijn ervaringen verwerkte hij in A Thousand Times Good Night, al maakte hij van het hoofdpersonage een vrouwelijke fotograaf. Naar eigen zeggen omdat dan de dilemma’s waar hij zich voor gesteld zag (werk of gezin, roeping of veiligheid) scherper voor het voetlicht komen. In de praktijk werkt het juist andersom. Het lijkt net alsof oorlogsfotograaf Rebecca (Juliette Binoche) na een reportage over Afghaanse vrouwelijke zelfmoordterroristen waarbij ze zelf ernstig gewond raakt vanuit een (inherent of aangepraat) vrouwelijke schuldgevoel voor haar relatie en kinderen kiest. Pogingen om haar emotionele toestand in symbolische beelden te vatten leidden teveel af.

Toch komen een aantal interessante kwesties op tafel: hoe gaat Rebecca om met het feit dat haar reportage niet gepubliceerd wordt omdat die terrorisme zou verheerlijken? Hoe gaan redacties om met schokkend beeld? En hoe draagt dergelijk beeldmateriaal bij aan het veranderen van de publieke opinie? Het is met name aan de onverschrokkenheid van Juliette Binoche te danken dat deze kwesties ook daadwerkelijk gaan leven.