Vernieuwd Staff Benda Bilili mist mooiste stem en drummer

Staff Benda Bilili in 2012. Foto Andreas Terlaak

Ze stonden gisteravond met tien man op het podium, dat was al een hele prestatie. Niet omdat meerdere bandleden met rolstoel en al vanuit Kinshasa moesten komen, dat is Staff Benda Bilili wel gewend, een groter probleem was dat vorig jaar de halve band opstapte. Het gemis was te horen, maar nog altijd is Staff die nietsontziende band die energieker klinkt dan menige groep met functionerende benen.

Tot 2013 speelden de straatmuzikanten, slachtoffers van polio, de hoofdrol in hun eigen sprookje. Per rolstoel veroverden ze internationale podia en festivals met hun mix van Congolese rumba, reggae en funk. Er verscheen een documentaire over hun leven en ze richtten een stichting op om straatjeugd te helpen. Totdat hun bandleider Ricky Likabu zich afvroeg waar het grote geld bleef, zonder zich te realiseren dat een wereldtournee met een grote rolstoelband ook het nodige kost. Er kwam ruzie.

De oude Ricky is er nog, maar zijn muzikale inbreng op het podium is beperkt. Die van zijn eveneens gebleven protégé Roger Landu is veel groter. Hij speelt de door hemzelf ontworpen eensnarige satonge, een hypergeluid dat Staff domineert. Hij zingt bovendien heel behoorlijk. Maar de band mist zijn belangrijkste songwriter, een van de mooiste stemmen en vooral de drummer. Op zijn zelfgemaakte drumkit was Montana bepalend voor het geluid. De vervangers hebben het materiaal van Staff goed in de vingers, maar eentonigheid ligt op de loer. De mentaliteit is onveranderd: ze speelden twee uur lang in Paradiso. Dat moet een uitputtingsslag zijn geweest, gezien de conditie van de oude en gehavende mannen. Bij vlagen viel de zang weer zo perfect samen dat de hoop op een waarlijk herrezen Staff Benda Bilili levend blijft.