Doe het licht uit

Bij experimentele electropop loop je het gevaar dat het kwelend wordt. Dat ijl gezang afdwaalt richting gehuil waarbij de zanger medeklinkers lijkt te zijn vergeten.

Iets te veel gevoel, iets te weinig structuur.

Even leek het daarheen te gaan met de post-Burial zweefmuziek van The Acid tijdens Pitchfestival. Het Transformatorhuis in Amsterdam was pikdonker, het trio op het podium in nevelen gehuld. Alleen zwart-wit-visuals verlichtten de ruimte. Iedereen die in een space zat, kroop daar nog wat dieper in weg, toen zanger Ry ‘Ry X’ Cuming een paar keer flink uithaalde op het podium. Ry kan lekker huilen, en hij deed het al goed op (what’s in a name) ‘Howling’, het nummer dat hij twee zomers geleden met Frank Wiedemann uitbracht.

Gelukkig werden het ijle gezang van de Australische cultfiguur, de meezuigende synths en de allesomvattende donkerte af en toe onderbroken door stotterende salvo’s op een elektronisch drumstel (‘Creeper’), ondersteund door een koortje en uptempo drumcomputerthema’s die zowaar opbouwen richting climax (‘Fame’) of juist opgeruwd door wat punkgitaarwerk (‘Ra’). Liminal is ‘chillrave’, meeslepende downtempo bassmuziek met een aangenaam rauw randje. Op een podium komt zo’n indringende ervaring beter over dan op het eerste album van The Acid, Liminal, sinds vorige week uit. Maar als je het volume op tien zet, een sigaretje aansteekt en het licht in de kamer uitdoet, heb je misschien een vergelijkbaar effect.