Column

De schone kant

Goed, we zullen het erover eens zijn. Autisme, in het bijzonder klassiek autisme maakt het dagelijkse leven niet gemakkelijk. Het leven in een min of meer afgesloten, eigen wereld belemmert contacten met mensen en kan leiden tot onbegrip.

Maar hoe moeilijk het ook is om met deze handicap om te gaan, het hoeft niet alleen maar kommer en kwel te zijn. Laten we nou ook eens de schone kant van autisme bekijken.

Een aantal jaren geleden had ik een oude vriendin aan de telefoon. Helaas leeft ze nu niet meer.

Ik geloof dat het gesprek het laatste contact is geweest met haar. Op een gegeven moment hoorde ik haar zeggen: „Weet je, eigenlijk vind ik autisme iets prachtigs. Het klinkt misschien gek, maar ik vind het een uniek verschijnsel. Je stelt je een wereld voor zoals die eigenlijk moet zijn.

Vredig, evenwichtig, voorspelbaar, met een rijkdom aan verbeeldingsvermogen. Je streeft naar orde en structuur. Je koestert schoonheid. Je geniet van de mooie dingen zoals kunst en muziek. Je gevoel voor harmonie en perfectie, de wijze waarop je hiervan gebruikmaakt, het is wonderbaarlijk.

Als ik de niet-autistische wereld zou mogen omschrijven, dan merk ik dat er zoveel mensen zijn die in deze moderne tijd een chaotisch en jachtig leven leiden. Vol onvoorspelbaarheid en onregelmatigheid. Wij doen vaak zo opgewonden dat we de structuur niet meer kunnen vinden.

Jij, met jouw eigen belevingswereld, weet hoe je van het leven iets moois kan maken.”

Ik werd even stil. Ik was tot de tranen geroerd.

Geleidelijk begon ik te beseffen dat deze bijzondere vrouw wel eens een grote wijsheid had gesproken.

Ze bleek gelijk te hebben. Het ís die speciale, afgesloten wereld die mij in staat stelt tot het ontplooien van mijn artistieke gaven. Het tekenen, het kalligraferen en het bouwen van maquettes. De wereld zoals ik die van binnenuit beleef, zou ik inderdaad kunnen beschouwen als iets waar ik zuinig op moet zijn. En tevens zie ik het als een soort werktuig. Misschien wel het handigste, kostbaarste en meest onmisbare dat ik binnen handbereik heb. Als het er niet was, dan zou ik nooit zoveel plezier beleven aan het tekenen.

Ook op uren van ontspanning zwijmel ik weg in mijn eigen wereld. Wanneer ik klassieke muziek afspeel, geef ik mijn oren de kost. Er gaan mooie gedachten door mijn hoofd. Met een tikkeltje melancholie en sentimentaliteit, die zich vermengen met enige innerlijke schalksheid. Het genot bereikt zijn hoogtepunt. Een van de verrukkelijkste momenten. Ik voel dat er een brede glimlach ontstaat. Wat kan autisme toch heerlijk zijn.