Zionist met een slavernijverleden

De teller stond die dag in Gaza al op ongeveer tachtig doden toen ik op het Museumplein arriveerde. Ik kon me de boosheid van de ‘pro-Gaza-demonstranten’ voorstellen, andersom was de nuance soms ver te zoeken.

Jongens met Turkse en Marokkaanse vlaggen om de rug gebonden zeiden een man op te houden met roken.

„Respect voor de ramadan, vriend.”

„Ik doe niet aan de ramadan,” was het antwoord, waarop een dreigende sfeer ontstond. De man, een jaar of zestig, steunkousen onder de korte broek, trapte de sigaret uit.

„Ik steun jullie strijd al jaren.”

„Echt niet.”

Vanaf het podium werd opgeroepen er geen religieuze demonstratie van te maken, maar even later klonk er toch ‘Allah Akbar’.
Het ging op het podium over de smerige leugens van de media.

Naast me riepen ze ook: „Shame on you NOS, RTL, NRC en alle media.”

Hoewel je natuurlijk altijd het onderscheid dient te maken tussen ‘NRC’ en ‘nrc.next’ voelde ik me toch aangesproken.

„Wat hebben ze gedaan?”, vroeg ik een Marokkaanse jongen die een Palestina-shawl om het hoofd had gebonden. Het antwoord: „Zionistische kletspraat.”
Dat ‘kletspraat’ vond ik haast onroerend. Ik kon me niet herinneren zionistische kletspraat te hebben gelezen en zei dat ik voor nrc.next werkte, hetgeen het gesprek niet de gewenste diepgang gaf.

„Jij hebt je verhaal toch al klaar, zionist?”

Dat ik me geen zionistisch stuk kon herinneren kwam omdat ik zelf een zionist was, een Nederlander die net als alle Nederlanders de holocaust wilde goed maken door over de rug van het Palestijnse volk te heulen met Israël.

Ja, dan kon ik daar wel gaan zeggen dat ik onafhankelijk was, maar daar trapten ze niet in, ze kenden de Nederlander met z’n smerige leugens en z’n slavernijverleden.

Er werd gewezen naar de hapjesmarkt een paar meter verderop op het Museumplein. Ter hoogte van het mobiele espressobarretje werden Franse chansons ingezet door een driemansformatie met een accordeon. De pizza’s kwamen uit een houtoven, de mensen zaten er op stoeltjes omheen en genoten in het zonnetje van de demonstranten die met gebalde vuisten voorbij kwamen.

Een bevriende fotograaf stond er tussen, hij was weggestuurd door de demonstranten met de mededeling om water te gaan drinken tussen ‘zijn eigen volk’, want ja de ramadan.

Tijdens het voorbijtrekken van de sliert betogers hield een jongen van het Internationale Socialisten, een Palestijnse vlag op de wangen geschminkt, halt voor de pizza-eters rondom de houtskooloven en scandeerde drie keer: „Hun strijd, onze strijd, internationale solidariteit.”
Makkelijker gezegd dan gedaan.