Joep Lange heeft mij, toen ik hiv-positief werd, het leven gered

De in MH17 overleden Joep Lange redde Han Nefkens met nieuwe medicijnen.

Joep Lange heeft mijn leven gered. Nadat ik bijna 27 jaar geleden in Mexico, waar ik toen woonde, hoorde dat ik hiv had, kwam ik via vrienden bij hem terecht.

Ik kreeg AZT, het enige medicijn dat toen beschikbaar was. Na een tijdje werd het virus daar resistent tegen want het weet zich snel aan te passen. Op dat moment zorgde Joep ervoor dat ik een ander medicijn kreeg dat toen nog in een experimenteel stadium was. Toen dat was uitgewerkt, zorgde hij ervoor dat ik weer een ander kreeg en daarna weer een ander. We moeten vechten voor de combinatietherapie zei Joep altijd, een mening die niet door al zijn collega’s werd gedeeld. Afgelopen donderdag reisde hij samen met zijn partner Jacqueline van Tongeren met vlucht MH17 naar Melbourne voor het Internationale Aidscongres, dat dit weekend plaatsvond.

In 1996 had ik eindelijk toegang tot die combinatie van medicijnen die beter en langduriger werkt en minder bijwerkingen heeft. Desalniettemin, tastte het virus eind 2001 mijn hersenen aan en veroorzaakte een encefalitis.

Wekenlang zweefde ik tussen leven en dood, iedere dag kwam Joep kijken en ook bij mijn herstel was hij intensief betrokken. Het gaat nu al jaren goed maar wanneer mijn behandeling moest worden bijgesteld overlegde mijn Spaanse arts met Joep. Het is alsof we samen, ik aan de hand van Joep een woest kolkende rivier overstaken en van de ene rots in die rivier op de andere sprongen.

Met de jaren raakten we steeds dieper bevriend. Joep hield van lezen, hij beval mijn debuut Bloedverwanten aan bij een journalist, we wisselden boeken uit, Philip Roth, Alice Monroe, Julia Barnes.

Naast de vele projecten die Joep in het leven heeft geroepen nam hij de tijd om mij te helpen de stichting ArtAids op te zetten. Joep had briljante ideeën en gaf regelmatige de kritische noot die nodig was. Hij was ook vreselijk eigenwijs.

Waar Joep was was Jacqueline, zijn partner. Jacqueline was een mooie, fijngevoelige vrouw wier leven bestond uit geven. Ze gaf tijd, aandacht en inspanning en vroeg daar niets voor terug.

Ze genoot intens van kunst, van muziek en ballet, interesses die ze met Joep kon delen.

Maar waar zij beiden, net als ik het meest van genoten was om samen met vrienden aan een goed gedekte tafel te zitten en uren lang te praten. Door de jaren heen waren er tientallen etentjes in Amsterdam, in het Four Seasons Hotel in Bangkok en in ons buurtrestaurant Ca’l Estevet in Barcelona waar mijn partner Felipe en ik wonen.

Ons laatste contact was een sms die Jacqueline me stuurde vanuit het vliegtuig enkele minuten voor het opstijgen. Ze vertelde hoe ze zich al verheugde op de lekkere Aziatische hapjes die op het menu stonden. ‘Ik moet je nu laten, we vertrekken.’

Joep en Jacqueline zijn vertrokken maar wat ze nalaten is niet alleen het vele wat ze tot stand hebben gebracht, de warmte en liefde die wij, hun vrienden en familie van hen hebben ontvangen leeft in ons voort. Dat is een enorme steun op dit moment van verbijstering en verdriet.