Versailles is bijna af

De crisis is voorbij voor de Amerikaanse miljardairsfamilie Siegel uit de hitdocumentaire The Queen of Versailles. De bouw van hun huis (8.500 vierkante meter) is weer in volle gang. En iedereen mag komen kijken. Graag zelfs.

Het voelde als thuiskomen, het moment dat de Siegels voor het eerst in drie jaar weer gebruik konden maken van hun eigen vliegtuig. Jackie Siegel (48) herinnert zich zelfs een traan in de ooghoek van haar man. En een lach op zijn gezicht.

Ze hadden een paar jaar eerste klas gevlogen, of kleine vliegtuigjes gecharterd. Maar de diep gedecolleteerde ex-Miss Florida kon daar niet aan wennen. „Mijn privéspulletjes waren niet aan boord. Nu kan ik gewoon mijn jasje laten liggen. Of mijn lievelingschampagne. Zonder me druk te maken dat het de volgende keer is verdwenen. Begrijp je wat ik bedoel?”

Nee. Het is moeilijk om je voor te stellen hoe het is om Jackie Siegel te zijn. Hoe ziet je leven eruit als je oneindig veel geld te besteden hebt? Als je huidige huis van 2.500 vierkante meter te klein is voor al je spullen? En je daarom nu bouwt aan een huis dat ruim drie keer zo groot is?

Het gaat de Siegels inmiddels weer financieel voor de wind, maar in de documentaire The Queen of Versailles (2012) liet regisseur Lauren Greenfield zien hoe de kredietcrisis het gezin van vastgoedmagnaat David Siegel (79) en zijn dertig jaar jongere vrouw trof. De documentaire begint in 2007, als de bouw is begonnen van wat het grootste woonhuis van de Verenigde Staten moet worden: Versailles, losjes gemodelleerd naar het Franse paleis. Op een landgoed van vier hectare, op een steenworp afstand van Walt Disney World in Florida, moet een huis van 8.500 vierkante meter verrijzen. Op de bouwtekening staan onder meer dertien slaapkamers, 25 badkamers, negen keukens, een bioscoop, drie zwembaden, drie jacuzzi’s, een waterval van 24 meter en bowling-, rolschaats- en tennisbanen.

Maar door het uitbreken van de kredietcrisis in 2008 gaat vastgoedondernemer David Siegel voor honderden miljoenen dollars het schip in. Het onafgebouwde droomproject Versailles moet in de verkoop. Maar wie wil er 75 miljoen dollar betalen voor een onafgebouwd, megalomaan huis?

Dat was toen. Door een flinke herstructurering van Siegels bedrijf stromen de miljoenen weer binnen, en geeft David Siegel ze weer uit. Vorige maand kocht hij voor 180 miljoen dollar een hotel is Las Vegas. Deze week werd hij eigenaar van American footballclub Orlando Predators. Het ‘for sale’-bord bij Versailles is verdwenen en vervangen door een bord met ‘under construction’. Met een groot feest hoopt Jackie Siegel volgend jaar, op de tachtigste verjaardag van haar man, Versailles te kunnen openen. „Ik ben net terug van een cruise naar Sint-Petersburg. Mijn man had verwacht dat hij diep onder de indruk zou zijn van de spullen in de Hermitage, maar weet je wat hij zei? ‘Dat kunnen wij veel beter’.”

Zolang Versailles nog niet af is wonen Jackie, David en hun acht kinderen – allen tussen de 6 en 20 jaar – nog in het huis dat het decor vormde voor de documentaire. Alleen als je bent aangemeld bij de poortwachter kom je het terrein van de exclusieve wijk Isleworth op, het type wijk waar de villa’s tussen de golfholes staan. De langste oprijlaan die je er tegenkomt is die van de Siegels; het leidt tot een prachtig aan het water gelegen Gatsby-achtig huis.

Scènes voor een realityshow

De keuken bestaat uit vier kookeilanden. Vanwege de omvang van het huis wordt de koffie geschonken in een to-go-beker. De rondleiding door de vrouw des huizes, op hoge hakken en in een strakke, korte jurk, is als een tour over een filmset. Overal in het huis zie je de props uit de documentaire. Origineel Louis XIV-antiek zij aan zij met kitscherige meubels. Tientallen grote foto’s en geschilderde portretten van de Siegels aan de muur. Op de eerste etage de vitrine met daarin haar opgezette poedel Chanel. De scènes voor de realityshow die Jackie Siegel graag over haar leven zou willen maken tekenen zich voor je ogen af.

„Vijftien huishoudsters, maar maakt hier ooit iemand schoon?” klaagt Jackie tegen haar assistente Sheri, die de hele dag achter haar aanloopt. „Maar ik ben hier nu toch bezig”, roept een van de huishoudsters met een hoog stemmetje vanuit een kamer. Als de deur opengaat zie je een wanhopig kijkende schoonmaakster tussen een gigantische berg kleding van een van de kinderen.

Jackies eigen kleedkamer is georganiseerder. In de ruimte over twee verdiepingen is ruimte voor duizenden schoenen, tassen en kledingstukken. Er is een open haard, een loungebank en een paaldanspaal. „Wat moet je iemand geven die alles al heeft? Kastruimte, dat was het enige wat mijn man me kon geven. Dus hij vergrootte voor mijn verjaardag deze kamer. En met een druk op de knop tover ik de ruimte om tot een discotheek.”

Lang geleden was het haar levensdoel ooit in een huis van een ton te wonen. Maar dat ze nu miljoenen kan spenderen betekent niet dat ze in een droomwereld leeft, zegt ze. „Dit is mijn leven. En het is zo normaal omdat het zo geleidelijk is gegaan.”

Aan het runnen van het huishouden met personeel heeft ze een dagtaak. Om de paar minuten wordt ze op haar mobiel gebeld door iemand in een andere kamer van het huis met een vraag. Of moet ze haar assistent een opdracht geven. Nieuwe ijsblokjes halen voor haar glas met „intern parfum” bijvoorbeeld: Fiji-water met een druppeltje olie van rozenblaadjes.

Hádden we dan een hagedis?

In de documentaire lijkt de crisis een lesje in nederigheid te zijn voor de Siegels. „Ik had nooit zoveel kinderen gewild als ik geweten had dat ik me geen kindermeisjes meer zou kunnen permitteren om voor ze te zorgen”, horen we Jackie in de documentaire zeggen, nadat ze een groot deel van het personeel heeft moeten ontslaan. Daarna wordt het al snel een chaos in huis. Kantelpunt in de film is de scène waarin de hagedis dood wordt aangetroffen, omdat niemand hem gevoerd heeft. „Ik wist niet eens dat we een hagedis hadden”, zegt een van de kinderen. Waar Jackie in het begin van de film vooral nog wordt geportretteerd als koopzieke trophy wife, ontpopt ze zich vanaf dit moment als een moeder die haar best doet om een – naar omstandigheden – normaal gezinsleven te creëren.

Terwijl David Siegel gestrest is en iedereen afsnauwt, probeert Jackie een familiediner te bereiden, het huis schoon te houden en haar acht kinderen allemaal aandacht te geven. Niet dat het lukt, maar het is moeilijk om niet enige sympathie voor haar te krijgen.

Nu, een paar jaar later, is Jackie Siegel gastvrij en aardig, maar nederig kun je haar niet noemen. Ze is vaak nonchalant opschepperig, als ze bijvoorbeeld vertelt over het kinderbed in de vorm van een kasteel dat 30.000 dollar heeft gekost en niet wordt gebruikt. Of als ze zich hardop afvraagt hoeveel slaapkamers ze eigenlijk in dit huis heeft of hoeveel mensen er voor haar werken. En ook als je er niet naar vraagt, vertelt ze uitgebreid over de spullen die ze uit de hele wereld laat komen om Versailles straks in te richten. Trots vertelt ze dat ze zich voor de crisis nog aan een budget moest houden, maar dat ze van haar man nu een blanco cheque heeft gekregen.

Heeft Jackie Siegel dan niets geleerd van de crisis? Samen met haar keeshondje Precious, een van haar negen honden, zit de miljardairsvrouw op een luxe sofa in haar slaapkamer, met een plafond van drie meter hoog. Ze heeft slechts een paar slokken bier genomen uit haar blikje, maar vraagt haar assistent om een nieuwe te halen: ze vindt bier alleen lekker als het echt koud is.

„Weet je, ik geef helemaal niet om materiële zaken”, zegt ze. Op haar gezicht is geen spoortje van ironie te ontdekken – iets wat door de vele cosmetische ingrepen sowieso lastig is. „Ik bedoel, spullen krijg je en verlies je weer, maar het is belangrijker om gezond te zijn en je familie om je heen te hebben.”

Het is alsof de Miss Florida van weleer op het podium haar riedeltje over het bereiken van wereldvrede voordraagt. Vervolgvragen ontwijkt ze. Liever praat ze over de lichtkoepel met mozaïek die ze voor Versailles heeft laten ontwerpen. Kosten: een half miljoen dollar.

Jackie vraagt haar assistent om de Bentley uit het dertig auto’s tellende wagenpark te halen. Ze wil graag met een beetje normale auto richting Versailles, op een kwartiertje rijden in een andere ‘hekwerkwijk’. Daar baalt ze eigenlijk van: niemand kan het huis vanaf de openbare weg zien.

Toen de documentaire uitkwam ontstond de ietwat gespleten situatie dat David Siegel een rechtszaak begon tegen de filmmakers, terwijl Jackie Siegel hielp met de promotie van de film. In de auto legt ze uit dat het haar man om eerherstel voor zijn bedrijf ging. „David wilde een zinnetje aan het einde van de film waarin stond dat onze financiële ellende voorbij was, maar de regisseur weigerde. Ze had haar eigen verhaal dat ze wilde vertellen.”

Maar Jackie Siegel genoot te veel van de publiciteit om die niet op te zoeken. „Ik ben bijna mijn hele leven verlegen geweest en het is zo leuk als mensen met je op de foto willen omdat ze je herkennen.” Ze baalt als ze hoort dat haar film een groot succes was op het documentairefestival IDFA in 2012. Waarom was ze niet in Nederland uitgenodigd? En zou ze op een ander moment nog welkom zijn? Ze kan desnoods haar eigen vliegticket wel betalen? En is er niet een tv-show in Nederland die een gastrolletje voor haar heeft?

De gemiste rode-loperkans in Nederland laat Jackie Siegel de rest van de middag niet meer los. Want aan materiële spullen hecht ze niet – ze kan altijd alles opnieuw kopen – maar roem is een stuk moeilijker te krijgen.

Straks past hier 1.000 man in

De documentaire over de Siegels eindigde met een verlaten en half afgebouwd Versailles. Het nog niet betegelde zwembad lag vol regenwater, het onkruid woekerde en in het onafgewerkte beton zaten vochtvlekken. Inmiddels is het terrein een bouwplaats waar hard wordt gewerkt. Maar een replica van het Franse paleis kun je het bouwwerk niet noemen. Alles is hier uit proportie getrokken. De Franse barokke gevels zijn in Florida massieve en weinig verfijnde ornamenten. Het is Disneyarchitectuur. Alleen als je er vanaf een afstandje naar kijkt en je ogen een beetje dichtknijpt, zie je de gelijkenis.

Jackie wijst op de bouwvakkers die bezig zijn met de houten kozijnen, die door de bouwstop nooit zijn afgewerkt en nu deels vervangen moeten worden. „Het is waarschijnlijk het enige huis in Amerika dat zowel onder constructie als onder restauratie is.”

Als je door de gigantische deuren het huis binnenstapt, heb je het gevoel een congrescentrum in te stappen. Aan weerszijden van een grote, lege hal, waar Siegel straks duizend gasten tegelijkertijd wil kunnen ontvangen, zijn twee grote wenteltrappen die naar de vertrekken leiden. De tussenwanden waar de bouwvakkers nu mee bezig zijn, geven alvast de kamerindeling aan: het zijn er veel en ze zijn groot. Door de betonvormen zie je waar straks de zwembaden moeten komen. Binnenin is het nog kaal en leeg, maar de buitenkant van het pand is betegeld met honderden vierkante meters marmer. „We hadden zo veel nodig dat het uiteindelijk voordeliger was om een hele marmermijn te kopen”, zegt Jackie. Er volgt een schaapachtige lach.

Meent ze het of maakt ze een grap? Zoals bij veel van wat Jackie Siegel zegt en doet is het moeilijk te schatten. Specifieke vragen lijken niet aan te komen. Met haar strakke gelaatsuitdrukking lacht ze dan een beetje of zwijgt ze een tijdje, voordat ze vanuit het niets over een ander onderwerp begint – desnoods drie of vier keer achter elkaar. Ziet ze zichzelf al in Versailles wonen? „We hebben twee liften.” Ziet ze zich al afdalen van de grote trappen in de centrale hal? „Ik denk dat we tien keukens hebben.”

Project voor de bühne

Buiten op het enorme terras zijn bouwvakkers in de weer met nog meer marmer. Hier komt een terras met aangrenzend zwembad. Jackie wijst naar de bovenste verdieping en zegt dat ze van plan is om een grote glijbaan naar beneden te laten aanleggen. Ze lijkt het ter plekke te verzinnen. Waarom een glijbaan? „Omdat het kan”, zegt ze. En omdat ze „iets unieks” wil doen.

De grootste inspiratie voor het ontwerp van Versailles was niet het Franse paleis, maar het losjes daarop gebaseerde hotel van Paris Las Vegas, het casino in de gokstad dat ook de Eiffeltoren heeft nagebouwd. Toen de Siegels in Vegas waren, tekenden ze de bovenkant van dat hotel op een envelop, lieten de onderliggende verdiepingen weg, en een eerste schets was gemaakt.

Versailles combineert die vrolijke nepheid van Las Vegas met de hang naar aandacht van Jackie Siegel. Het is een project voor de bühne, zoals zo veel wat ze doet. Van haar borstvergrotingen via haar modellencarrière tot de grote feesten die ze in haar huis organiseert. Met een eigen realityserie – of een rode loper in Amsterdam – als hoogst haalbare doel.

En met dat alles is volgens Jackie Siegel helemaal niets mis, zegt ze op een zeldzaam beschouwend moment. „Er zijn miljardairs die schilderijen van 140 miljoen dollar kopen. Die komen in een kluis te staan en er is nooit iemand die ze ziet. Van Versailles kunnen mensen genieten. Ik hoop dat wij een bron van inspiratie kunnen zijn voor mensen. Dit kan er gebeuren als je hard werkt, hoewel mijn leven misschien wel een beetje de Amerikaanse droom voorbij is.” <<