Kolossale spijt

Het is te krankzinnig voor woorden, maar languit voor de rechtstreekse tourreportages, een pot thee en een pak krakelingen bij de hand, heb ik vaak het gevoel een streepjespyjama te dragen zoals ik die vroeger droeg als ik van mijn moeder nog een extra dag thuis mocht blijven van school nadat de griep was uitgezweet en de koorts als een vogel achter de horizon was verdwenen. Verwend maar net niet verpest ben ik. Onderuit voor de flatscreen bekijk ik met weemoed het knusse leven in het zadel.

Gisteren trok het peloton door de Jura. Als de God van Frankrijk ergens een geheim vakantieoptrekje heeft ingericht, dan is het daar. Grote daden heb ik nooit verricht in de Jura, maar het is er zo mooi dat ik me bijna elke pedaalslag herinner. Enorme hoogteverschillen heb je er niet, maar als de koers hard is kun je er toch aardig kapot gaan.

In mijn streepjespyjama zie ik Andrew Talansky lossen uit het peloton. Talansky die in de Dauphiné nog karaktervol én intelligent de eindoverwinning afsnoepte van Alberto Contador, lijdt. Een cameraman blijft bij hem. We zien het resultaat van twee forse tuimelingen tijdens de afgelopen dagen. Achter hem rijdt alleen nog een ploegauto en de bezemwagen. Als zijn achterstand een minuut of tien bedraagt, gooit Talansky zijn fiets in de berm en gaat, god betere, in de prachtige zomer op een vangrail zitten.

Fascinerende beelden. Ik heb ook eens de fiets in de berm gegooid met de bezemwagen achter me, maar ik aarzelde geen moment om in te stappen. Dood is dood. Maar ik zie dat er op Talansky wordt ingepraat. Begeleider Robbie Hunter, zelf nog maar net gepensioneerd, heeft een minuut of acht nodig hem terug de fiets op te kletsen. Ik heb mijn bedenkingen: zou je dat wel doen Talansky? Uiteindelijk liep hij een dik half uur na de eerste binnen, een geruststellende vijf minuten binnen de tijdslimiet.

Vanaf mijn comfortabele chaise longue kon ik natuurlijk niet voelen wat Talansky voelde toen hij in zijn eentje voortploeterde, noch wist ik iets van de ernst van zijn blessures. Als hij werkelijk aan het einde van zijn Latijn was pleegde Robbie Hunter een misdaad door hem terug in het zadel te zetten. Achteraf zei Hunter in een interview dat hij hem alleen gezegd had dat hij spijt zou kunnen krijgen van zijn opgave. Uit eigen ervaring wist hij dat opgeven in de Tour gepaard gaat met kolossale spijt.

Misschien had Talansky even een arm om de schouder nodig. Het kan ook zo zijn dat zijn psychische kaarsje op die vangrail voor lange tijd is gedoofd. Het luistert erg nauw.

Maar als hij tachtig is herinnert hij zich de pracht van de Jura nog.