Fans in de rij voor selfie met Tiger

Tiger Woods is geen favoriet, maar wel de grote blikvanger bij het British Open. Na een rugoperatie is hij terug.

Veel publiek deze week bij de training voor het British Open op de greens van Hoylake bij Liverpool. Foto AP

De meeste aandacht gaat deze dagen tijdens het Brits Open op Hoylake nabij Liverpool zonder twijfel uit naar Tiger Woods, sinds jaar en dag de meest besproken golfer ter wereld. Alweer? Ja, alweer. Opnieuw wordt reikhalzend uitgekeken naar de 38-jarige Amerikaan, die op The Open zijn zinnen heeft gezet op zijn vijftiende major. Hoe keert hij terug na een rugoperatie in maart? Is zijn talent nog toereikend om de strijd met de topspelers van nu aan te gaan?

De Australiër Adam Scott, de Duitser Martin Kaymer, de Noord-Ier Rory McIlroy, de Amerikaan Phil Mickelson, de Zweed Henrik Stenson en de Engelsman Justin Rose worden tot de favorieten gerekend op de gortdroge linkscourse (baan langs de kust) van de statige Royal Liverpool Golf Club waar de 143ste Open vandaag begon. Joost Luiten, de Nederlandse golfer die voor de derde keer op The Open mag spelen, niet. Woods ook niet. Er moet een wonder geschieden op ’s werelds oudste major-toernooi, wil de voormalige nummer één van de wereld een hoofdrol spelen.

Maar met Woods weet je het maar nooit. Dat is wat hem als speler zo aantrekkelijk maakt. Onvermoede slagen, onvermoede putts, onvermoede veerkracht, onvermoede misslagen, onvermoede fouten. Daarom willen de liefhebbers hem juist zien. In zijn hoogtijdagen, zoals in 2006 toen hij The Open voor de derde keer won na 2000 en 2005, bevolkten in totaal 230.00 toeschouwers Hoylake.

Waar Woods speelde was opwinding en aandacht, van toeschouwers, media en sponsors. Er mag sindsdien veel zijn gebeurd met de Amerikaan – zijn leven heeft op z’n kop gestaan, blessures volgden elkaar op – nog altijd wint hij het betreft aantrekkingskracht. Zo bleek de afgelopen dagen tijdens de trainingsronden op Hoylake. Voor 15 pond (bijna 20 euro) mocht een oefendag worden bezocht. Dat weerhield duizenden er niet van een kijkje te gaan. En de meeste ogen waren gericht op die ene speler, The Chosen One. En als het even kan – en mocht, een selfie met Tiger.

Met een mengeling van afgunst en opluchting observeerde de afgelopen dagen de concurrentie de aandacht die Woods onbewust opeiste. De Amerikaan speelde dit jaar nog maar vier toernooien en twaalf competitieronden. In maart onderging hij een operatie aan een zenuw in zijn rug. Er volgden weken van zeer pijnlijk herstel, zoals hij deze week memoreerde. Geen beweging, laat staat training. Drie weken geleden maakte hij zijn rentree op Quicken Loans, hij miste de cut (de grens tussen voorronde en finalerondes) ruim. Daarna oefende hij met zijn coaches.

Oefenen? Hoe houdt zijn rug het? Hoe snel is zijn swing nog? Hoe ver durft hij te slaan? Hoe groot is zijn zelfvertrouwen? Hij beseft dat de concurrentie de laatste jaren steeds sterker en breder is geworden. In zijn ‘jonge’ jaren zette Woods de toon met zijn trainingen, zijn atletisch gebouwde lichaam en zijn gedrevenheid. In alle vroegte stond hij elke dag op voor fysieke oefeningen, om van negen tot zes (onderbroken door een lunch van een kwartier) eerst vier uur ballen te slaan en dan vier uur in de baan te spelen. Aldus zijn voormalige coach Hank Haney. Die gedrevenheid is voorbij.

Dat gaf hij min of meer toe. Spelers zijn nu sterker, atletischer en fitter dan vijftien jaar geleden. Maar dan is er nog altijd het talent dat de doorslag kan geven. En de veerkracht, waarin The Comeback Kid Tiger Woods nog altijd een voorbeeld voor velen is. Op de vraag deze week met welk resultaat hij op Hoylake tevreden is, antwoordde hij: „Alleen met de eerste plaats. Dat is altijd altijd zo geweest en dat zal altijd zo blijven.”

Vertrouwen. Twijfel is dodelijk op Hoylake, je speelt meer dan waar ook op gevoel en op dat gevoel zal je moeten vertrouwen. Zo weten de routiniers. De harde baan, met keiharde greens, het onvoorspelbare weer aan de kust, draaiende winden, diepe bunkers en de immense druk die spelen op The Open met zich meebrengt. Spelen op het meest prestigieuze golftoernooi met zijn duizenden toeschouwers op en rond de duinen doet wat met je, weet ook Joost Luiten, de enige Nederlandse deelnemer.

Luiten speelt voor de derde keer mee op The Open, na 2011 (63ste) en 2012 (45ste). Vorig jaar was hij eerste reserve. Een week geleden werd hij 51ste op het Schotse Open. Geen uitslag waar hij tevreden mee was. Maar dankzij de wijze raad van de ervaren 44-jarige Ernie Els (tweemaal winnaar, in 2002 en 2012), met wie hij een paar oefenrondes speelde, zegt hij er vertrouwen in te hebben. Alweer dat vertrouwen. Zonder ben je kansloos.