Een zwijgzame gigolo

Fading Gigolo biedt eigenlijk twee films voor de prijs van één. De ene is een Woody Allenfilm met komische situaties, gevatte oneliners en bovendien een hoofdrol voor ‘the man himself’. In een speciaal voor hem geschreven rol schittert Woody als praatgrage oud-boekhandelaar Murray, die zich van een pensioen verzekert als pooier van zijn vriend Fioravante, een introverte bloemenverkoper die ook wel een extraatje kan gebruiken als gigolo – het is tenslotte crisis. Murray kwam tot dit idee toen een bevriende en in de liefde teleurgestelde dermatoloog hem vroeg of hij nog mannen kende: Sharon Stone, die haar befaamde ‘beavershot’ uit Basic Instinct dunnetjes overdoet.

Het drama dat in deze komedie verstopt zit, is gesitueerd in het milieu van chassidische New Yorkse joden. Een ultraorthodoxe wereld met eigen regels en wetten: van koosjer eten tot het dragen van hoofdbedekking bij vrouwen. Schrijver-regisseur en hoofdrolspeler John Turturro voert een eenzame chassidische weduwe met zes kinderen ten tonele, die hunkert naar aanraking en contact. Hoewel deze door Vanessa Paradis gespeelde Avigal streng in de gaten wordt gehouden door een jaloerse orthodoxe buurtagent die al jaren verliefd op haar is, lukt het Murray haar een afspraakje met Fioravante te bezorgen. In een tedere scène masseert hij haar onbedekte schouders – voor haar een zonde. Nog mooier is de scène waarin zij een door hem koosjer bereide vis sensueel ontgraat: de ingehouden erotiek spat van het scherm. Maar als haar rebbe erachter komt dat zij haar pruik voor Fioravante afnam, moet ze voor een orthodox tribunaal verschijnen.

Hoewel de twee vertellingen nauwelijks raakvlakken lijken te hebben, gaat het over meer naar aandacht dan naar seks hunkerende vrouwen die van alles op de zwijgzame, en daardoor raadselachtige Fioravante projecteren. Bovendien vijzelt de gigolo hun eigenwaarde flink op. Dat mag best een centje kosten.