“Weird Al” Yankovic, de oude meester van de muziekparodie, is terug

Tegenwoordig struikel je op YouTube over de mensen die bekende nummers op de hak nemen. Maar ooit, ooit was er een tijd dat één iemand de absolute koning was: Alfred Matthew Yankovic, beter bekend als “Weird Al” Yankovic. De laatste jaren zie je hem een stuk minder, maar er is een nieuw album. En een nieuw album betekent nieuwe video’s, en die zijn gewoon weer een dikke hit.

"Weird Al" Yankovic in de clip van zijn parodie Tacky. Still via YouTube

Tegenwoordig struikel je op YouTube over de mensen die bekende nummers op de hak nemen. Maar ooit, ooit was er een tijd dat één iemand de absolute koning was: Alfred Matthew Yankovic, beter bekend als “Weird Al” Yankovic. De laatste jaren zie je hem een stuk minder, maar er is een nieuw album. En een nieuw album betekent nieuwe video’s, en die zijn gewoon weer een dikke hit.

Mandatory Fun, ‘verplicht plezier’, heet het nieuwe album. Daarop staan parodieën van grote hits, zoals Iggy Azalea’s Fancy en Lordes Royals. Pharrell mag het twee keer ontgelden, maar dan moet hij maar niet hebben meegewerkt aan twee donkergrijsgedraaide nummers van de afgelopen tijd: Happy en Blurred Lines (met Robin Thicke).

Nou ja, ontgelden, “Weird Al” maakt niet per se de nummers belachelijk of de artiesten zelf. Het is meer maatschappelijke kritiek. Neem de twee video’s die gisteren online kwamen, van Blurred Lines en Happy De “Weird Al”-variant van Happy, Tacky, gaat over de afgezaagde dingen die mensen tegenwoordig doen. En Al kan dat wellicht goed overzien, want de beste man is inmiddels al weer 54. Neem deze tekst:

“(Because I’m tacky)
43 Bumper Stickers and a “YOLO” license plate
(Because I’m Tacky)
Bring along my coupon book whenever I’m on a date
(Because I’m Tacky)
Practice my twerking moves in line at the DMV
(Because I’m Tacky)
Took the whole bowl of restaurant mints. Hey, it said they’re free
(Because I’m Tacky)
I get drunk at the bank and take off my shirt, at least
(Because I’m Tacky)
I would live-tweet a funeral, take selfies with the deceased
(Because I’m Tacky)”

De video is wel duidelijk een imitatie van het origineel, waarin steeds verschillende personen, ware het een soort estafette, dansend door een stad het nummer zingen. Alleen komen er in de versie van Yankovic enkele beroemdheden opdraven, zoals Jack Black (School of Rock), Eric Stonestreet (Modern Family) en Aisha Tyler (Archer).

Gisteren kwam ook de video van de Blurred Lines-parodie Word Crimes online. Misschien iets meer daadwerkelijke kritiek op het origineel dan die op Happy. De “Weird Al”-variant richt zich op taalverloedering en het nummer van Robin Thicke is nou niet bepaald een taalhuzarenstukje met erudiete volzinnen:

“Okay, now here’s some notes
Syntax you’re always dangling
No X in “Espresso”
Your participle’s danglin’
But I don’t want your drama
If you really wanna
Leave out that Oxford comma
Just keep in mind
That we see”

Het nieuwe album Mandatory Fun, het eerste van Yankovic sinds 2011, krijgt vooralsnog positieve recensies. Op Metacritic, dat recensies en de beoordeling verzamelt, staat het album op een score van 82.

Een stone-cold masterpiece noemt The Los Angeles Times het nieuwe album. Het krijgt de maximale vier sterren van de Amerikaanse krant.

“Its goal remains the same since Yankovic changed the game with My Bologna and Eat It: parodying hit songs to create gut-busting laughter. Thirty years later the Weird One hits every note.”

The A.V. Club, die Yankovic van alle sterren uit de jaren ’80 degene vindt die nu nog het relevantst is, is ook te spreken over het nieuwe werk, en noemt het “uitstekend”. Ook al is niet elk nummer even sterk:

“These quality songs thankfully overshadow Mandatory Fun’s weakest links— Sports Song is a passable but not particularly inspired take on rabid fandom, while the Imagine Dragons parody Inactive focuses on an unappealing, apathetic character. Despite these missteps, the album is a rousing success; it’s both a smart meta-commentary on pop music and a collection that never takes itself too seriously.”

Rolling Stone is wat gematigder positief. Ook de recensent van het toonaangevende muziekblad noemt “Weird Al” een “artiest die verschillende generaties doorkruist”. Maar hij is wel een beetje hypocriet, omdat er niemand zo “glorieus afgezaagd” is als “Weird Al” zelf en hij vervolgens de afgezaagde dingen die mensen doen belachelijk maakt:

“…but who really cares when it’s this much fun.”

Een spoedcursusje “Weird Al”

Al in 1976, toen veel artiesten van wie hij de nummers persifleert op zijn huidige album nog niet eens geboren waren, kwam Yankovic met een comedynummer. Zijn grote succes kwam in de jaren ’80, te beginnen met zijn eerste echte hit I Love Rocky Road, een parodie op, jawel, I Love Rock ’n Roll van Joan Jett and the Blackhearts. Hij kreeg een contract en in 1983 kwam zijn eerste album uit, dat zijn eigen naam droeg.

Zijn persiflages op bekende nummers verwijzen meestal niet naar de inhoud van die nummers, maar zijn meer commentaar op populaire cultuur in het algemeen. Een groot deel van zijn populariteit heeft Yankovic door de jaren heen te danken gehad aan de bijbehorende muziekvideo’s, die dan vaak wel weer direct verwezen naar de nummers. Soms werden ze zelfs scène voor scène nagemaakt. Niet alle nummers op zijn albums zijn trouwens parodieën op bestaande nummers. Soms zijn het nummers gemaakt volgens de stijl van een bepaalde artiest en soms zijn het gewoon zijn eigen nummers.

Gedurende zijn carrière won Yankovic drie Grammy Awards en voor meerdere van zijn nummers kreeg hij een platina of gouden plaat. De allereerste keer dat hij met een nummer in de top tien van de Billboard-lijst verscheen, was in 2006 met White & Nerdy, een parodie op het nummer Ridin’ van Chamillionaire en Krayzie Bone.

De controversieelste parodie die Yankovic ooit maakte was Amish Paradise, zijn versie van Coolio’s Gangsta’s Paradise. Dat had overigens niets te maken met de inhoud van het nummer, maar Coolio zei nooit toestemming te hebben gegeven aan Yankovic om het nummer te gebruiken: