Stofdeeltje in de wervelwind

„Waarom wil je polygrafist worden?”, vraagt haar toekomstige baas bij het sollicitatiegesprek aan Layla Fourie, de jonge zwarte Zuid-Afrikaanse vrouw die de hoofdrol heeft in de derde film van regisseur Pia Marais. „Omdat leugens een neerwaartse spiraal zijn”, antwoordt ze. De toon is gezet: vanaf dan is ook haar leven een neerwaartse spiraal. Omdat die leugens nu eenmaal makkelijk komen als de dingen even niet gaan zoals het moet.

Layla wordt tijdens haar eerste klus – het personeel van een casino aan de leugendetector leggen – flink op de proef gesteld. Haar karakter (sterk, stug en zelfredzaam), het noodlot, liefde en haar (moeder)gevoelens laten haar beseffen dat er in de waarheid misschien geen mitsen en maren bestaan, maar in het echte leven des te meer.

In het Zuid-Afrika van na de apartheid met z’n waarheidscommissies en wantrouwen krijgt dit alles een extra politieke lading. Daar ontbreekt het Pia Marais (Johannesburg, 1971) aan subtiliteit. Haar thrillerplot suggereert van alles. Layla is een stofdeeltje in een wervelwind. Het noodlot overschaduwt haar. Daardoor verliezen we het zicht op haar gevoelens en motivatie.