Ook op twitter pik je David Mitchell er zo uit

David Mitchell (Foto Leo van Velzen)

Een jongen van een jaar of dertien, die af en toe de valium van zijn moeder steelt, gaat samen met haar op bezoek bij een rijke harpiste en haar zoon in een sprookjesachtige tuin achter een donker steegje. Zo begint The Right Sort, een nieuw kort verhaal van de succesvolle Britse schrijver David Mitchell.

Hij publiceert het sinds afgelopen maandag in afleveringen op twitter: elke ochtend om acht uur en elke avond om zes uur twintig tweets. Meer dan 12.000 mensen volgen hem. De eerste zin van Mitchells verhaal:

Mitchell is vooral bekend van zijn roman Cloud Atlas (2004), een boek dat bestaat uit zes ingenieus in elkaar grijpende verhalen, en dat in 2012 verfilmd werd met Tom Hanks en Halle Berry in de hoofdrollen. Daarnaast schreef hij nog vier romans. Zijn debuut Ghostwritten, eveneens een mozaïekroman, bestaat uit negen met elkaar verbonden verhalen die zich over de hele wereld afspelen. Mitchells meest recente roman The Thousand Autumns of Jacob de Zoet (2010) heeft een jonge Nederlander als hoofdpersoon, op handelsreis in Deshima, Japan, rond 1800. Begin september komt zijn nieuwe boek The Bone Clocks uit. Zijn boeken hebben een sprookjesachtige stijl, flirtend met fantasy. Hij voelt zich niet per se thuis op twitter, vertelde Mitchell maandag in een interview aan de BBC:

Zeker post-Snowden, zei hij, is hij nogal op zijn privacy gesteld, en hij noemt twitter „een oceaan van trivia en irrelevantie”. Maar zijn uitgever overtuigde hem ervan dat hij een twitteraccount moest nemen om The Bone Clocks te promoten. „Ik had er een beetje last van”, zegt Mitchell daarover, „dat ik een technologie ter grootte van de Arabische Lente gebruikte om eigenlijk alleen maar te zeggen: ‘Hallo, kom naar me kijken als ik op tournee ben en koop mijn boek.’ Dat voelde een beetje goedkoop.” Dus schreef hij speciaal voor twitter een kort verhaal, dat zich in hetzelfde universum als The Bone Clocks afspeelt, een universum waar sterfelijkheid „onderhandelbaar” is. Het is een losstaand verhaal, zegt Mitchell, „omdat het anders niet eerlijk is”: hij wil mensen niet verplichten om ook The Bone Clocks te kopen. Fictie twitteren was niet makkelijk, vertelt Mitchell: „Met twitter is het minder een ballonvlucht, waar je neerkijkt op een pagina tekst, en meer een treinreis met een heel nauw raampje en snel veranderende landschappen en tunnels. Maar ik houd wel van zo’n dwangbuis.” En zijn hoofdpersoon „denkt eigenlijk in tweets, vanwege de valium”, aldus Mitchell. Tweets of niet: de stijl van The Right Sort is vintage-Mitchell en ook het onderwerp zal fans bekend voorkomen. Mitchells semi-autobiografische roman Black Swan Green (2006, vertaald als Dertien, 2007) heeft net als The Right Sort een dertienjarige jongen die bang is om gepest te worden als hoofdpersoon.

Mitchell is niet de eerste auteur die experimenteert met fictie op twitter.  In 2012 publiceerde Pulitzerprijswinnaar Jennifer Egan bijvoorbeeld het korte verhaal Black Box op twitter. Ook onder meer Neil Gaiman, Philip Pullman en Toby Litt hebben al met het medium gespeeld.

Hier is The Right Sort in de goede volgorde te lezen.