Mensenrechten in de uitverkoop

De Hoge Raad, ja de Nederlandse, onderstreepte vorige week hoe belangrijk hij naleving van mensenrechten acht. Terreurverdachte Sabir K. mag niet aan de Verenigde Staten worden uitgeleverd. „Daarmee wordt het grote belang gediend dat foltering in de hele wereld wordt tegengegaan”, aldus de uitspraak.

Het gaat mij er hier niet om dat een Nederlandse autoriteit naaste bondgenoot Amerika, dat zelfverklaarde bastion van democratie en mensenrechten, niet vertrouwt. We weten toch allemaal allang wat er gebeurt in het gevangenkamp op Guantánamo Bay? Maar de Hoge Raad gaf me het handvat om eens te wijzen op het minderende belang van mensenrechten in het algemeen.

In gesprekken valt me bijvoorbeeld op dat Saddam Hussein snel in aanzien stijgt, ja Saddam, toch een man die zijn burgers met de gruwelijkste foltertechnieken plus gifgas in toom hield. Zijn val werd destijds wijd en zijd toegejuicht.

Saddams postume comeback is het resultaat van de opkomst van griezelgroepen als ISIS, nu Islamitische Staat alias het Kalifaat, die met hun homevideo’s van onthoofdingen schrik aanjagen tot ver buiten hun jachtgebied. Dat wordt nu de Amerikanen aangewreven, die Saddam in 2003 ten val brachten en de shi’itische meerderheid in Irak de dominante rol toebedeelden waartegen de sunnieten en het Kalifaat zo succesvol in opstand zijn gekomen. Hadden we Saddam nog maar, hoor ik. Die hield zijn land bijeen. Dan hadden we nu geen eng Kalifaat gehad dat ook onze eigen islamitische jongeren tot de jihad oproept.

Zo krijgt de nieuwe Egyptische sterke man Sisi nu steun van westerse leiders, ook al worden de mensenrechten in Egypte nu erger geschonden dan onder Mubarak het geval was.

En zelfs Bashar al-Assad krijgt, ja, aanzien is te veel eer, maar toch meer positie, zal ik maar zeggen. Assad had helemaal geen positie meer wegens zijn keiharde onderdrukking. Hij was een non-persoon die zo snel mogelijk van het toneel moest verdwijnen. Alleen schurkenstaten als Iran en Rusland encanailleerden zich nog met hem, als schurkenstaten zich kunnen encanailleren.

Maar hoort u nog iemand zijn onmiddellijke vertrek eisen? Jazeker, de Syrische oppositie en de rebellen die tegen hem vechten. Maar Hollande? Cameron? Obama? Ik lees dat in Amerikaanse regeringskringen nu wordt gesuggereerd om het doel van regimewijziging in Syrië te verlaten. Alles beter dan de Kalief in Damascus. „Assad is slecht, maar in dit geval is hij zeker het mindere kwaad”, schreven vrijdag drie Amerikaanse ex-ambassadeurs (Crocker, Luers en Pickering) in de Washington Post.

In het jonge Kalifaat worden de mensenrechten inderdaad nog minder gerespecteerd dan in Assads Syrië. Maar dat is geen argument. Het Westen verliest elke geloofwaardigheid als voorvechter van democratie en mensenrechten als deze sluipende ontwikkeling doorzet. Maar ik ben bang dat de Hoge Raad die niet zal kunnen tegenhouden.