Met Jordanië doen ze geen zaken, in Volendam

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Klantenbijeenkomst bij vermogensbeheerder Care IS in Volendam.

Wie: Beleggingsanalyst Loege Schilder en vijftig rekeninghouders.

Ja? Is iedereen nog bij de les? China dus. Ze hebben zich afgevraagd of ze daar nog wel in moeten beleggen, vertelt Loege Schilder – een van de oprichters van vermogensbeheerder Care IS. Tussen 2009 en 2010 groeide de economie in China met zo’n 11 procent, zegt hij. Dat is nu teruggelopen naar 7 procent per jaar, maar het is nog altijd meer groei dan op de westerse markten. Dus ja, ze blijven nog wel even investeren in Chinese bedrijven.

Eerlijke jongens, die Volendammers

De rekeninghouders zijn er stil van. Vijftig van de tweehonderdvijftig - samen goed voor 85 miljoen - zijn naar de presentatie van Care IS gekomen. In een conferentiezaaltje van het Van der Valk Hotel in Volendam luisteren ze aandachtig naar de plannen die Schilder en zijn zes kompanen met hun vermogens hebben.

Eerlijke jongens, die Volendammers, vinden de toehoorders uit - jawel - Volendam. Maar ook het clubje Amsterdammers knikt vrolijk. “Ze leggen goed uit waar ze mee bezig zijn. En je kunt ze altijd even bellen wanneer je iets niet begrijpt.” Kop koffie in de ene hand, plakje cake in de andere. Na afloop van de presentatie krijgen ze bier met bitterballen, werd hen zojuist verteld. En een pakketje met drie flessen wijn.

De cliënten van Care IS zijn niet op zoek naar risicovolle beleggingen maar zijn ook niet overdreven behoudend, legt Schilder uit. “Kijk, als je duizend aandelen in Philips wilt, ben je hier aan het verkeerde adres. Dat doen wij niet.” Wat ze wel doen: portefeuilles aanbieden met een mix van aandelen en obligatiefondsen. Van Vanguard en iShares, onder andere. En: presentaties geven, zo nu en dan. Om de rekeninghouders bij te praten.

In China staken ze niet

Over de frontier markets bijvoorbeeld. Waar ze niet in investeren. “Daar bedoel ik landen mee met een onvolwassen aandelenmarkt. Daar kan de effectenhandel zomaar wegvallen. Erg onbetrouwbaar.” Schilder schudt zijn hoofd. “Denk aan Argentinië, Servië en Jordanië. Landen waar sprake is van een politiek instabiele situatie. Oorlog. Of waar bedrijven extreem veel staken.” Een serieuze blik de zaal in. “Daar doen we geen zaken mee. Veel te risicovol.”

Maar hoe veilig is China dan? Iemand achterin heeft aarzelend zijn hand opgestoken. “Hoe weten jullie dan dat de mensen daar niet staken?” Zijn buurman schudt driftig zijn hoofd. “Chinezen staken niet. Dat zit niet in hun cultuur.” Schilder neemt gauw het woord weer. “Natuurlijk weten we niet alles zeker. Dat kan ook niet. Investeren gaat nu eenmaal gepaard met onzekerheid. We kiezen gewoon voor het meest aannemelijke.”

Gemompel.

Straks komen de bitterballen.