Weltmeister en terecht

Duitsland versloeg gisteravond Argentinië in de finale van het WK. Een terechte winnaar: Duitsland was overall de meest dominante ploeg en speelde bovendien creatief en aanvallend voetbal.

En dit zag je niet op tv: een streaker die het veld op rende tijdens de WK-finale. De wereldvoetbalbond FIFA wil niet dat zo’n beeld de wereld over gaat, daarom mag het niet getoond worden tijdens het live verslag van een wedstrijd. Foto AP

Natuurlijk de Duitsers. Welke andere ploeg verdiende op dit wereldkampioenschap voetbal de titel meer? Ze waren gisteren in de namiddag van Rio de Janeiro lang niet zo swingend als in de halve finale. Maar een WK is meer dan een eindstrijd – overall was Duitsland dit wereldkampioenschap het beste team.

In een hoogstaande finale in het Maracanã-stadion werd Argentinië na verlenging met 1-0 verslagen. Invaller Mario Götze maakte het beslissende doelpunt in de 113de minuut: hij nam de bal knap op de borst aan en volleerde de bal genadeloos in de hoek.

Daarmee won Duitsland voor de vierde keer het WK voetbal, nadat ze het toernooi eerder in 1954, 1974 en 1990 wonnen.

Het werd ook eens tijd dat deze getalenteerde generatie een titel veroverde. Ze waren er al twee keer dichtbij. Vier jaar geleden eindigde Duitsland als derde, evenals in 2006 op het WK in eigen land. Maar brons telt niet in het voetbal.

Nu dus eindelijk de titel, en terecht. Dansend gingen ze naar de finale. De halve finale tegen Brazilië was een show met voetbal van een andere planeet (uitslag: 7-1). Hard als het moet, en daarnaast veel talent, power, frisheid en techniek: dat is de gouden combinatie van Die Mannschaft.

Duitsland was ook veruit de meest dominante ploeg dit toernooi, ze hadden iets onverslaanbaars. Met een doelman die er staat als het moet (Manuel Neuer), een paar reuzen in de verdediging die veel tegenhouden, een jagend middenveld dat barst van de creativiteit en loopvermogen en een aanval die zeer doeltreffend is.

Als je dat tien jaar geleden had voorspeld, was je uitgelachen. Duitsland? Dat is dat voetballand dat zijn titels wint met afwachtend en verdedigend voetbal. Erg hard werken, veel kilometers maken, niets weggeven. En hopen op een doeltreffende counter, het liefst kort voor tijd. Met fysiek sterke spelers, die technisch niet zoveel kunnen. Effectief en resultaatgericht voetbal, daar draaide het jarenlang om.

En daar waren ze ook lang succesvol mee. Zie de wereldtitel die ze in 1990 wonnen. Of de Europese titel in 1996. Betonvoetbal werd het destijds neerbuigend genoemd.

Een grauwe periode

Successen bleven daarna uit. Sterker, het Duitse nationale team beleefde een grauwe periode. Even terug naar begin deze eeuw, het Europees kampioenschap in Nederland en België. In de eerste ronde verloor Duitsland in Rotterdam met 3-0 van een B-team van Portugal. De Duitsers gingen vroegtijdig naar huis.

Achteraf gezien had Duitsland die harde klap nodig. Het was het prille begin van een nieuwe start. Een nieuwe fase, de inrichting van een ander type voetballand.

Met afgunst keken de Duitsers in die tijd naar hun kleine buurland Nederland, waar wel telkens weer technisch begaafde talenten werden opgeleid. Het moest grondig anders, vond de Duitse voetbalbond.

Alle clubs in de hoogste divisie werden verplicht om jaarlijks een fors bedrag te investeren in de jeugdopleiding. Er werden veel meer jeugdtrainers opgeleid en er kwamen regionale steunpunten. Aan de jeugdopleidingen van de clubs werden scholen gekoppeld die in hun lesprogramma’s rekening houden met de tijden waarop de talenten moeten spelen en trainen.

Belangrijkste verschil met het verleden was dat de ontwikkeling van het voetbaltalent centraal kwam te staan, en niet de fysieke ontwikkeling van de voetballertjes.

Langzaam veranderde Duitsland van voetbalstijl. Creatief, aanvallend, gedurfd. Betonvoetbal werd Das schöne Spiel. Die trend werd vanaf 2006 ingezet. Prijzen leverde het niet op, tot gisteren in het Maracanã-stadion.

Duitsland, de nieuwe Weltmeister, mét mooi voetbal.