Virtuoos Eminem overtuigt in Wembley

Eminem tijdens zijn optreden in het Londense voetbalstadion Wembley. Foto PictureGroup/Rex

Langs de route naar voetbalstadion Wembley in Londen, waar concertbezoekers in rijen staan opgesteld voor hotdogs, T-shirts en andere merchandise, vertelt een evangelist in zijn microfoon dat het voor ons allemaal nog niet te laat is om door Jezus Christus gered te worden. In het voetbalstadion zelf staat vrijdagavond voor het eerst in de geschiedenis een rapper als hoofdact, Marshall Bruce ‘Eminem’ Mathers III, die er zijn eerste Londense soloshow geeft sinds 2001.

Eminem had zijn concert oorspronkelijk in Hyde Park gepland, vertelde hij vorige week, maar de organisatie weigerde omdat zijn teksten te aanstootgevend zouden zijn. Het leidde tot een mijlpaal: een rapper die in zijn eentje het roemruchte, 90.000 plaatsen tellende stadion uitverkoopt, en er nog een dag achteraan plakt. „Dit is de plek waar motherfucking Michael Jackson gespeeld heeft”, zegt Eminem’s achtergrondrapper Mr. Porter vrijdag op het podium. „Dit is geschiedenis.”

In het stadion warmen Eminems stadsgenoot Danny Brown en zijn muzikale nazaten Odd Future een publiek op dat massaal met immense middelvingers wappert om de archetypische klootzak Slim Shady – het treiterende trailertrash-alter ego waarmee Eminem veel succes had – opnieuw te verwelkomen. Het geluid blijkt matig afgesteld en ook tijdens het concert van Eminem zijn de raps door de techniek te vaak niet goed te volgen.

De show van de superster begint met videobeelden waarin het achtergrondverhaal van het hoofdpersonage uit de megahit Stan, over een obsessieve Eminem-fan, uit de doeken wordt gedaan. Eminem komt op in capuchontrui en een zwart T-shirt met een ijshockeymasker in de kleuren van de Britse Union Jack. Achter hem een band die het stadionrock-element in veel recentere Eminem-nummers uitvergroot met een gitaarsolo, een opzwepende kick en ratelende drumfills. Op deze locatie valt pas echt goed op hoeveel massieve aansteker-anthems Eminem in zijn oeuvre heeft; uit volle borst meegezongen nummers als Love The Way You Lie, Sing For The Moment, het slepende White America en de met een Oscar bekroonde toegift Lose Yourself.

Het zijn nummers die het stadion optillen, maar de tracks die minder om refrein en muzikaal en visueel spektakel draaien, en meer om het rappen van de live nog steeds ongekend virtuoze Eminem, maken het meeste indruk. Wanneer de oorspronkelijke groove live niet altijd even krachtig wordt vertaald, is het Eminem die de swing in de muziek houdt met zijn superieure gegoochel met lettergrepen en cadans. In Rap God schakelt hij waanzinnig met zijn tempo; hij is vol venijnige bravoure in undergroundklassieker Just Don’t Give A Fuck; speelt met accenten in Criminal, rockt vol oldschool-energie in het recentere Berzerk en brengt een medley van megahits My Name Is, The Real Slim Shady en Without Me, uit de tijd waarin Eminem echt de shockrapper was voor wie Hyde Park en de evangelist nog steeds een beetje bang zijn.

Hoogtepunt is een sterk verrassingsoptreden van Eminem’s mentor Dr. Dre; sinds zijn recente deal met Apple de rijkste hiphopmiljonair ter wereld en nauwelijks nog live te zien. Hij komt op de klanken van The Next Episode op en rapt krachtig zijn klassieke hits Still D.R.E., Ain’t Nuthin But A G Thang en Forgot About Dre. Het is een zeldzaam moment dat past bij het historische karakter van deze avond.