Column

Geprikkeld

Het was een boeiend WK, maar het is goed dat het nu is afgelopen. En dat zeg ik niet alleen voor (vooral) die vrouwen van Nederland die er soms wanhopig van werden. Het is voor iedereen goed: de spelers, de supporters, de analisten, de journalisten. Alleen Louis van Gaal had nog wel door willen gaan, mits dat ooit de wereldtitel had kunnen opleveren. Hij heeft geen vakantie nodig, liet hij ons, luiaards, weten.

De vermoeidheid bij al die anderen viel af te lezen aan hun groeiende prikkelbaarheid. Op de tv gingen de analisten elkaar in de haren vliegen. Het begon bij VI Oranje waar Johan Derksen en René van der Gijp elkaar in de pers de oorlog verklaarden. Zaterdagavond volgde bij Studio Brasil Hugo Borst die vóór de wedstrijd tegen Brazilië collega Pierre van Hooijdonk de maat nam. Van Hooijdonk zou met zijn kritiek op Van Persie handelen uit wrok, veroorzaakt in hun gemeenschappelijke verleden bij Feyenoord.

Na de wedstrijd nam Van Persie zelf de aanval van Borst over in een gelijkluidend betoogje voor de camera. Je zou bijna denken dat het een gecoördineerde actie was. Van Hooijdonk reageerde verbaasd, hij zei dat iedereen toch had kunnen zien dat Van Persie op dit toernooi niet in zijn beste doen was geweest, enkele fraaie bevliegingen daargelaten.

Daar had hij een sterk punt, ik vermoed dat ook Borst dat had gezien, sterker nog: zelfs Van Persie zélf zal het, eerder dan wie ook, gemerkt hebben, al zal hij dat nooit toegeven. Zoals ook Messi, nog meer dan wij, moet hebben beseft dat hij onder zijn maat was gebleven. Die prijs voor beste speler van het toernooi, die de FIFA hem op de valreep nog gauw toestopte, vond hij zelf ook belachelijk, te oordelen naar het uitdrukkingsloze gezicht waarmee hij hem in ontvangst nam.

Waren er op den duur ook spanningen in het Nederlandse kamp? Men ontkent het, maar we zullen het beeld niet gauw vergeten: Van Persie die voor de wedstrijd tegen Argentinië, driftig in zijn kruis plukkend, ongeduldig wegloopt bij de spelersgroep die in de tunnel naar het veld op Robben wacht. We konden het niet loskoppelen van dat andere beeld: Robben die de spelers als een leider toespreekt voor de verlenging tegen Costa Rica, Van Persie die zwijgend luistert.

Meteen na zijn benutte strafschop tegen Brazilië nam Van Persie met gebaren wraak op zijn critici. Het was hem daar nog gegund, maar toen hij het later in de tv-studio nog eens royaal overdeed („Pierre moet gaan golfen”), werd het pijnlijk. Hij prees zichzelf als een fitte speler, noemde de exacte hoeveelheid minuten die hij elke wedstrijd had gespeeld. Voor het gemak vergat hij dat hij twee keer was gewisseld, onder meer met het argument van zijn coach dat hij „op zijn laatste benen” liep.

Dit wordt nog een probleem voor Guus Hiddink, Van Gaals opvolger. Doorgaan met een leider die het niet bleek te zijn, of kiezen voor degene die hem in de praktijk van het wrede voetballeven verdrong?

Voor de rest stapt Hiddink in een mooi gespreid bedje. Dit was een toernooi waarop een veelbelovende jonge generatie aan de deur klopte. De knappe zege in de troostfinale op een naar revanche hunkerend Brazilië was illustratief.

Er werd door de Nederlandse spelers nogal gerouwd om het missen van de finale, maar laten we wel wezen: een eindzege zou te veel van het goede zijn geweest, die hoorde toe aan de ploeg die hem het meest verdiende.