Géén kroketten meer - eet een komkommer

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Bedrijfslunches inpakken bij De Buurtboer in Duivendrecht.

Wie: Caroline van der Lande, oprichter, en zes lunchinpakkers.

Kroketten kunnen echt niet. Ook niet op vrijdag. Caroline van der Lande medeoprichter van De Buurtboer - die alleen gezónde bedrijfslunches verzorgt - schudt haar hoofd. “Ze proberen het nog wel eens hoor. ‘Ah toe, jullie kunnen toch wel wat kroketten en kaassoufflés voor ons inslaan? Voor die ene dag in de week?’” Maar nee. Van der Lande moet streng blijven. “Het past helemaal niet binnen ons concept. Zie je het al voor je, dat we hier staan te frituren?”

Yoga en een terugtrekkamer

Niet echt nee. In het enorme pand van De Buurtboer in Duivendrecht kunnen de vijftien werknemers yogalessen volgen. Er is een terugtrekkamer. Daar kun je - omringd door een fotobehang van een bos in bloei - ‘weer even zen worden’. En op de picknicktafels met geblokte kleedjes in de kantine staan houten kratten met speltbrood, biologische sandwichspread van mierikswortel en paprika, fairtrade-pindakaas, tomaten, komkommers, tuinkers. Alles komt van lokale boeren, bakkers en slagers. Of is in sommige gevallen dan wel ingevlogen, maar voorzien van biologisch keurmerk.

“Ik kan het niet wetenschappelijk bewijzen, maar ik gelóóf dat je productiever bent wanneer je ’s middags niet allerlei rommel naar binnen werkt vanachter je beeldscherm. Krijg je tenminste geen after-lunch-dip”, zegt Van der Lande. Voor haar, op een grote ijzeren tafel, staan de houten Buurtboer-kisten, vanmorgen om zeven uur gevuld door een zestal lunchinpakkers. Die leggen hier en daar nog een brood recht, gooien er een avocado bij, of een banaan.

Wel een pingpongtafel, geen gezonde lunch

Vreemd eigenlijk, dat werkgevers zelf niet bezig zijn met wat hun werknemers eten, vindt ze. “Houden ze er hele filosofieën op na over hoe met ze om te gaan, schaffen ze een pingpongtafel aan voor ‘de extra interactie’ - maar bemoeien ze zich niet met de lunchgewoontes.” Oké, zo héél gek is dat nu ook weer niet, geeft ze later toe. “Je maakt je als office manager natuurlijk niet echt populair door met een krat groenten aan te komen als je collega’s liever boterhamtaartjes bouwen met hagelslag en pindakaas.”

Nog een kwartier voordat de koerier vertrekt met de kratten. Gauw, nog drie appels erbij in alle kisten links. En waar stond de biologische geitenmelk ook alweer?

Als ze de kisten te laat afleveren, staat de telefoon van Van der Lande roodgloeiend. “Wáár blijft onze lunch?” Dat moeten ze vermijden, zegt ze. “Voor je het weet, zitten ze weer gewoon aan de kroketten.”