De Parade biedt valkuilen en fijne doorkauwstukken

Het gaat slecht met de wereld, maar Eran Ben-Michaël en George Elias Tobel zien „een lichtpuntje”. Hun oplossing is „sorry” zeggen: Eran de jood aan George de Syriër en vice versa. En dus herhalen ze de vreselijke verwensingen die ze elkaar in het verleden hebben toegevoegd, verpakt in een vrolijk sorry.

In hun George & Eran lossen wereldvrede op, deel 2 spelen Ben-Michaël en Tobel op de Parade twee bevriende acteurs die heftig botsen, terwijl ze willen bespreken hoe ze de wereld zouden kunnen redden. Dat doen ze met veel flair, veel vaart en veel knipogen en grapjes, waarbij ze onderling stiekem strijden om de gunst van het publiek.

Eran erkent dat hij tijdens dit geëngageerde optreden ook denkt aan het geld dat hij er ondertussen mee verdient. George wil juist heel graag echt iets doen, niet alleen maar praten en acteren. Want zijn zus is in gevaar in een Syrisch dorpje. Dat laatste leidt tot een serieuze en behoorlijk intense discussie over de rechtmatigheid van wraak en hoe ver je die door moet voeren in een burgeroorlog.

George & Eran biedt ideaal Parade-vermaak: lichtvoetig amusement met diepgang en in een half uur genoeg ideeën om na de voorstelling nog even op te kauwen.

Ideeën biedt Dette Glashouwer ook volop, maar de collegevorm van haar To Sardinia with love and money maakt die voorstelling veel stugger. In deze vierde aflevering van een succesvolle reeks over geld vertelt Glashouwer over de herkomst en geschiedenis van geld. Met levendige voorbeelden onderbouwt ze haar stelling dat geld niet primair was bedoeld als ruilmiddel, zoals mensen denken.

Geld gebruiken we vooral, zegt ze, voor schuld en rente, en dus voor windhandel. En daarom introduceert ze een alternatieve munt, die gebaseerd is op werkelijke bedrijvigheid: het uitruilen van diensten.

Ook hier speelt de echt-iets-doen-factor een rol: na afloop kan de toeschouwer intekenen op een te verschijnen boek, waarin deze ideeën worden uitgewerkt.

Bij de complexiteit van To Sardinia with love and money steekt een voorstelling als Club 27 door Van’tHofTheater schril af. In deze klucht vormen Janis Joplin, Jimi Hendrix en Jim Morrison, pophelden die op hun 27ste stierven, een club in de hemel: op papier is dat belist een verleidelijk uitgangspunt.

Op hun wolkerige bed krijgen ze bezoek van nieuwkomer Amy Winehouse, die zegt hen niet te kennen. En dan komt er nog een jongen van 27 langs die wel bij de club wil, maar geen hit heeft. Ofzo.

Het vergt nogal wat om je aandacht te houden bij dit futloze verhaaltje, dat door de acteurs (onder wie Johnny Kraaykamp) laks wordt gespeeld. Ook een klucht vraagt om enig gevoel voor timing. Dan gaat het stel ook nog in het Nederlands vertaalde liedjes zingen van deze popgroten, hemeltergend vals. Dat Gerardjan Rijnders tekent voor de regie van deze armetierige vertoning, een typische Parade-valkuil, is nauwelijks voor te stellen.