Het mysterie ‘Jogi’ Löw en de antirimpelcrème

Jogi zoekt beschutting bij het basiskamp Campo Bahia Santo Andre, Porto Seguro. Reuters / Arnd Wiegmann

Wij hebben Van Gaal. Uitgesproken, een conflictzoeker, maar tegelijk ook een tactisch wonder. “Mogen we nu zeggen dat hij de beste coach is, die we ooit hebben gehad?”, las ik vanmorgen. Van mij wel. De Duitsers hebben zijn tegenpool aan het roer: Joachim ‘Jogi’ Löw.

Geheimzinnig, mysterieus en moeilijk te doorgronden. Maar hij staat wél in de WK-finale.

Het is even wennen, na drieënhalve week WK-hysterie in Brazilië, om weer terug te zijn in Berlijn. Een overgang van dag naar nacht. De zonnige stranden van Rio en Fortaleza heb ik weer ingewisseld voor kinderwagencity: de wijk Prenzlauer Berg. De altijd vrolijke, lachende, flirtende Braziliaanse vrouwen zijn verdwenen en ik moet het weer doen met de kille Duitse blikken in de U-Bahn. Duitse vrouwen kunnen je soms aankijken alsof je ze iets hebt aangedaan, zonder dat je ze ooit hebt gezien.

Alleen val ik hier wel midden in een WK-roes. Door die zevenvoudige marteling van Brazilië geloven hier zelfs de meest zwaar depressieven in de wereldtitel. On-Duits is het. Alsof ze vanavond alleen nog even hoeven af te rekenen met de amateurs van de 1. FC Bad Munstereifel.

Jogi

Wie mij het meest fascineert is de Duitse bondscoach. Jogi is al acht jaar de nationale trainer, schopte het altijd minimaal tot de halve finale op grote toernooien, maar heeft nog lang niet alle Duitse harten gestolen.

Hij verft zijn haar, dook al op in Nivea-reclames voor antirimpelcrème en draagt altijd van die uitgesneden Italiaanse overhemden. Op Twitter duiken regelmatig gelijkenissen op met Ridge uit The Bold and The Beautiful. “Dat is toch geen echte vent!”, hoorde ik Berliners al regelmatig in mijn oor schallen. Nee, hij is niet bepaald de omschrijving die je krijgt als je aan een willekeurige Nederlander vraagt hoe een gemiddelde Duitser er uit ziet.

Die zou in trainingspak op de bank zitten. Schreeuwen, rood aanlopen en die iets te dikke onderbuik laten spreken. Het is niet voor niets dat Huub Stevens zich hier zo thuis voelt.

“Bent u dan totaal niet ontevreden?”, vroeg een geïrriteerde Duitse journalist aan Löw nadat Duitsland met angstvallig veel moeite Algerije had verslagen in de achtste finale. Duitsland riep er schande van, maar Löw toonde zich emotieloos. “Hoe kan ik ontevreden zijn, als we in de kwartfinale van de WK staan?”

Löw staat in zijn doen en laten mijlenver af van veel Duitsers. Hij laat regelmatig de persconferenties over aan zijn assistenten. Dan duikt hij onder, weg van de journalisten. Dit weekend staan alle kranten bol van de analyses over de bondscoach, maar niemand die hem echt kan doorgronden.

Opa

En toch is hij een fenomeen. Sinds hij aan het roer is, durven zelfs Nederlands hardop te roepen dat ze graag naar Duitsland kijken. Er worden geen vieze overtredingen meer gemaakt of gewonnen dankzij ellenlang tijdrekken. Stefan Effenberg heet nu Toni Kroos, Jürgen Kohler is veranderd in Mats Hummels. Goeie gasten, die ook nog eens geweldig kunnen voetballen. Volgens mij hoopt daarom ook een overgrote Nederlandse meerderheid dat de Duitsers winnen vanavond. Mijn god zeg, dat had mijn opa nooit geloofd.

En de wereldtitel zou van Jogi Löw een absolute wereldtrainer maken, die de Duitsers uiteindelijk allemaal moeten omarmen. Het zou na de onterecht gewonnen finale van 1974 en de oersaaie overwinning op Argentinië in 1990, eindelijk een wereldtitel betekenen die met mooi en dominant voetbal is binnengesleept. En dat door Duitsland! De antirimpelcrème is straks niet meer aan te slepen.