De hoogtepunten van North Sea Jazz 2014

Nu de herinneringen nog vers zijn maken we meteen de balans op: North Sea Jazz 2014. Hoe was het? We vroegen aan de redactie van NRC wat ze de meest bijzondere acts vonden van deze editie van het jazzfeest.

Jazzrecensente Amanda Kuyper schrijft over het festival in NRC Handelsblad:
“Was het de toegift van Dr Lonnie Smith die zijn nog nadampende Hammondorgel even liet, en op zijn versterkte wandelstok (slaperoo) begon te bassen? Waren het de smakelijk anekdotes over John Coltrane van de stokoude tenorsaxofonist Benny Golson of juist de krankzinnig bezwerende extravanganza van het Sun Ra Centennial Dream Arkestra dat zich met de 90-jarige aanvoerder en blazer Marshall Allen, kronkelende dansers op leeftijd en zijn stoet bont uitgedoste muzikanten tussen de gangpaden bewoog?”

Al met al is ze erg te spreken over deze editie: “Het regent favoriete momenten in een bomvol muziekweekend op North Sea Jazz in Rotterdam. Het muziekpalet dat het grote indoorfestival in en rond Ahoy presenteerde met pop, jazz en aanverwante stijlen, concerten in dertien zalen en dj’s op het dak, was weer ongekend veelkleurig en van een hoog niveau.”

Nieuwe stemmen: Daniel von Piekartz en Cécile McLorin Salvant

Kuyper hoorde twee bijzondere stemmen op zondag in de Madeira-zaal. “Eerst viel zanger/pianist Daniel von Piekartz op bij de band van saxofonist Benjamin Herman door zijn relaxte vocale benadering in zacht smeltende, sentimentele stukken. Daarna nam de jonge Cécile McLorin Salvant de zaal op onthutsend sterke wijze voor zich in. Vanaf de eerste noten die ze zong vervoerde ze; wat een buitengewoon jazztalent.”

Nieuwe blazers: Avishai Cohen en Takuya Kuroda

Kuyper vervolgt: “Ook in de van de hitte druipende, lage Yenisei-zaal werd gisteravond goede jazz gemaakt. Nieuwe blazers bewezen zich er: trompettist Avishai Cohen had melodische power, op een wat kreunende ritmische basis; de toon van de Japanner Takuya Kuroda was minder scherp maar aangenaam in neo-soulvolle moderne jazz waarin de groove leidde.”

Het feestje van Typhoon

Muziekredacteur Peter van der Ploeg begint meteen over Typhoon, hji schreef er ook al een postje over. “Hij bouwde een onwaarschijnlijk feestje. Zijn heerlijke nieuwe plaat, zijn waanzinnige flow - de beste rapper van Nederland. Het podium van de Mississippi was te klein natuurlijk, maar dat droeg wel enorm bij aan het intieme sfeertje dat hij wilde bouwen, en stevig bouwde.”

Typhoon op de tweede dag van het North Sea Jazz Festival. Foto Andreas Terlaak / NRC

Jon Batiste, The Daptone Super Soul Revue met Antibalas

Ook recensent Leendert van der Valk noemt het optreden Typhoon. “Met Typhoon gisteren en nu Outkast vind ik dit festival mijn nooit echt verdwenen hiphopliefde terug.”
Andere hoogtepunten waren Jon Batiste op zaterdag en zaterdag Antibalas tijdens The Daptone Super Soul Revue.
“Antibalas is het hard funkende afrobeat collectief van het label. Het is gebruikelijk in afrobeatkringen om nummers uit te rekken tot tien minuten. Als die mannen eenmaal op gang zijn, zijn ze niet te houden. De van oorsprong Nigeriaanse frontman Amayo stond met wit geverfde wenkbrauwen het erfgoed van Fela Kuti met verve te verdedigen.”

Stevie Wonder: in de hemel

Peter van der Ploeg vult aan: “Stevie Wonder gaf misschien niet zijn beste show, maar ik heb geen idee: ik zag ‘m voor het eerst. Ik werd de Nile-zaal ingetrokken, terwijl ik er alleen maar langs wilde lopen om naar de Congo te komen. Die heb ik dus nooit gehaald. Stevie Wonder bedwelmt, betovert. Een kwartiertje bij zijn concert, en zelfs de grootste atheïst komt alsnog in de hemel.”

Mehliana: chemie

“En ook Mehliana, het project van Mark Guiliana en een van mijn helden, Brad Mehldau, was echt te gek. Zo’n chemie die twee, zo’n fijne instrumentaties.”

Outkast: absolute topvorm

“En mag ik Outkast nog noemen? Niet de gedroomde afsluiter van North Sea Jazz, maar een mooi feest met al die oldskool tracks. Glimlachend naar huis.”

Big Boi en Andre 3000. Foto Andreas Terlaak / NRC

Voor NRC’s hiphop-kenner Saul van Stapele was het optreden van Outkast met gastzanger Sleepy Brown het absolute hoogtepunt.
“Mijn verwachtingen waren al hoog; Outkast is een van de meest creatieve en vernieuwende rapgroepen ooit en leden André 3000 en Big Boi waren eindelijk weer samen live te zien. Direct aan het begin werd in de Maas-zaal duidelijk dat de rappers twintig jaar na hun debuutalbum Southernplayalisticadillacmuzik nog in absolute topvorm steken. Andre 3000 bewees weer een van de beste rappers ooit te zijn met zijn elastieken raps, zijn ingenieuze rijmschema’s, zijn geweldige gegoochel met cadans, ritme en melodie. Maar ook Big Boi imponeerde met zijn heerlijk stuiterende rapflow, en dat we in één concert ook solowerk van ze hoorden - enerzijds de heerlijke feestrap van Big Boi en anderzijds de schmierende zang van André 3000, en daarna de twee samen, cruisend door hun baanbrekende debuutalbum, betekende dat we de legendarische rapgroep in de volle breedte te zien kregen.
Een geweldige, unieke ervaring, en een die gezien de carrières van beide rappers vermoedelijk niet snel nog herhaald zal worden.”

Liv Warfield: superstrot

“Daarnaast was Liv Warfield met haar ongelooflijke superstrot een revelatie. De stevige funky souljams die ze bracht met de ongekend strakke blazers van Prince’s New Power Generation, bliezen het dak van dezelfde Maas-zaal af, deze zondag veruit de beste locatie van North Sea Jazz.”

Kovacs: huppeltjes van blijdschap

Kunstredacteur Sandra Smallenburg noemt ook Liv Warfield als hoogtepunt, en Kovacs als grote verrassing.
“Het is haast niet voor te stellen dat die fantastische strot uit dat kleine fragiele meisje komt, dat getooid met haar bontmuts tussen de nummers huppeltjes van blijdschap maakt.”

Sun Ra Centennial Dream Arkestra

Popspecialist Judith Laanen denkt met plezier terug aan het wonderlijke concert van Sun Ra Centennial Dream Arkestra, op zaterdagavond:
“Men neme een lief oud mannetje als bandleider, een hele berg glitterpakken en spacende danseressen in dito glitteroutfits en je hebt Sun Ra Centennial Dream Arkestra. Dit móet je een keer gezien hebben. Want wat zijn toch die maffe instrumenten waar al die ruimtegeluiden uitkomen? Is het een elektrische fluit met een draaidoosje of hebben ze een decorstuk uit de vroege jaren van Doctor Who geleend om ons in cosmische sferen te krijgen? Sun Ra zelf was er dan niet bij (die ging in 1993 ‘naar Saturnus’, zo gaat het verhaal) maar de oude jazzmusici waren stuk voor stuk fenomenaal. Ik wil ze in een vitrine in mijn huis zodat ik elke dag naar dat betoverende glitterfestijn kan luisteren.”

Pharrell: de hitmachine met de hoed

Pharrell Williams maakte van zijn optreden een feest. Foto Andreas Terlaak / NRC

“En Pharrell natuurlijk. “De man, de hitmachine, de hoed. Nee wacht, hij had niet De Hoed op. Hij had wel andere dingen op, met name ‘one too many toast’, aldus een gezellig beschonken Pharrell Williams toen hij als een blij kindeke op het podium zijn liefde aan Nederland verklaarde. Want wij hebben er voor gezorgd dat alles dat Pharrell de afgelopen vijftien jaar aanraakte in goud veranderde. De Nile veranderde vooral in een dampende en dansende massa toen alle hits voorbij kwamen: Lapdance, She Wants To Move, en ook nummers waar Pharrell aan meeschreef zoals Hollaback Girl van Gwen Stefani en Hot In Herre van Nelly. Met behulp van kundige danseressen reeg Pharrell hit na hit aan elkaar. Dat had z’n uitwerking op het publiek. En op ondergetekende: ik dans vrijwel nooit meer écht bij concerten, maar ik heb bij Pharrell continu gedanst.”

Takuya Kuroda: live nóg beter

Fotograaf Andreas Terlaak denkt maar heel even na, en noemt dan ook het concert van Takuya Kuroda als zijn hoogtepunt. “Z’n album Rising Son vond ik al geweldig, maar live was het nog beter.”

We zijn benieuwd naar jullie hoogtepunten van North Sea Jazz 2014!