WK-verdriet

Hoe ironisch? De hele woensdag besteedde ik aan een stuk in deze krant, die van donderdag, over omgaan met WK-verdriet. Toch stond ik zelf na de wedstrijd met een boos hoofd in een Amsterdamse snackbar. Ik merkte dat een leuke jongen naar me keek, die zo warm met anderen sprak dat zelfs ík er rustig van werd. Eenmaal thuis was ik nóg bozer: én vanwege de wedstrijd, én omdat ik besefte dat ik die jongen nooit meer zou terugzien. Ik weet alleen dat hij de halve finale in café Edel had gekeken, in West. En dat hij broodjes kroket eet. Kan jij me helpen?