Conflict

Georgina Verbaan

Je moet uitkijken. Als je zegt dat de foto’s van slachtoffers in Gaza je ontzetten beland je voor je het weet zelf ook in een conflict. Je verplaatsen in het leven of de dood van anderen wordt direct een politieke daad. Een kant kiezen. De foto’s van Palestijnse doden zouden propaganda van Hamas zijn. Ik wil dat best geloven. Maar ze zijn toch echt eerst gestorven voor ze tot propaganda verwerden, dus als het niemand al te zeer ontrieft vind ik daar iets van, doet dat me iets. Het is de, in mijn ogen, zinloosheid van de doden die ik lastig te verwerken vind. Enigszins heldere conflicten die kort en heftig oplaaien kunnen ook vol onrecht zitten, maar zoiets wat maar blijft etteren en waarbij je je in beide kanten kunt verplaatsen is lastig. Een #firstworldproblem is het, omgaan met beelden van en informatie over misstanden in de rest van de wereld. Tegen veel zaken is wel iets te doen. Je kan actie voeren met je pinpas door bepaalde producten van industrieën of bedrijven juist wel of niet te kopen. Zwerfafval verzamelen op het strand, met je eigen waterflesje rondlopen, een kip adopteren. Er zijn ook mensen die lichaamshaar laten staan om aan te geven dat ze zich bewust zijn van een ziekte. Of een plastic polsarmbandje dragen (een armbandje dat binnen een paar jaar ergens in een oceaan een probleem drijft te zijn). In het geval van ziektes begrijp ik het nut van bewustwording nog wel, bewustwording betekent donaties, donaties betekenen geld voor onderzoek en onderzoek biedt mogelijke oplossingen. Maar bewustwording van zo’n slepend conflict heeft zo weinig zin. Ja, ik zeg het maar even voordat iemand een ‘selfies voor Gaza’-actie op touw zet, waarbij mensen met hun gezicht uitbeelden wat ze van de situatie ter plaatse vinden: “Me sad for Gaza. #NoMakeUp #NoFilter” Liever discussiëren mensen erover. En waar ik discussiëren zeg, bedoel ik dat men elkaars kop doormidden klieft met woorden. Ik vraag me sterk af hoeveel zin het zou hebben als mijn overburen mijn angststoornis zouden bespreken, of ik me daar beter van zou gaan voelen. Of als ik me op mijn beurt nog eens verdiep in het hoe en waarom van hun huwelijkscrisis. Blokje kaas erbij. Misschien zou het inzicht verschaffen en ervoor zorgen dat het ons niet overkomt, of dat we het herkennen. Maar het lost niets op. Dat is frustrerend.