Verloren, maar toch gewonnen

Bij dode spelmomenten werden tijdens dit wereldkampioenschap voetbal toeschouwers in beeld gebracht, ze verschenen gelijktijdig ook op de grote schermen in de stadions.

Bijna altijd reageerden ze enthousiast: hee, dat ben ik!

Reden om een extra gekke bek te trekken, met de vingers de score door te geven, kushandjes uit te delen of om als een dolle te gaan zwaaien naar jezelf en de wereld.

Zelfs tijdens Brazilië-Duitsland wendde geen Braziliaan vol walging het hoofd af. Welnee, de in beeld gebrachten, zelfs de heel verdrietige, wilden aandacht.

Graag zelfs.

Ik leerde ervan dat voetbal ook een feest voor mooie meisjes en kinderen is en dat de supporters uit andere landen inmiddels bijna net zo gek zijn als de onzen, want er werd door de regie goed gecast. Een op de drie toeschouwers die in beeld werd gebracht zag eruit als een malloot, of wat ze dan ‘een prettig gestoorde’ plegen te noemen.

Het was tijdens Nederland-Argentinië dan ook wachten op het moment dat ‘de oranje generaal’ verscheen, want dat was bij alle wedstrijden van Oranje al meerdere keren gebeurd.

In het echt heet hij Wilfried Witjes, een man over wie ik dankzij de media inmiddels meer weet dan me lief is.

Dat hij die generaalspet ooit in Wit-Rusland aanschafte, dat hij al 22 jaar het Nederlands elftal volgt, dat zijn ouders een hartkwaal hadden en dat er nadat zijn herenmodezaak in Elst failliet ging een inzamelingsactie kwam waardoor hij toch naar het WK kon.

Meerdere kranten pikten op dat hij in Porte Allegre zijn oranje generaalspak naar de stomerij had gebracht en dat hij vooraf zijn kostuum had gefotografeerd zodat hij alle speldjes weer op dezelfde plaats kon prikken, want Wilfried dacht schijnbaar dat we dat van hem verwachten.

Tijdens Nederland-Argentinië zag ik hem een keer of vier zijn plastic wereldbeker kussen, niet spontaan zoals de anderen, hij zat de hele tijd al zelfverzekerd naar het scorebord te loeren met de wetenschap dat de camera’s vanzelf een keer op hem gericht werden. Want gekker dan hij werden ze op de hele wereld niet gebakken en dat wist hij zelf het beste.

Voor Wilfried was het een mooi WK: het meest in beeld gebracht van allemaal, doelstelling gehaald.

Verloren, maar toch gewonnen.