Voor altijd gebrandmerkt door tienersoap

Beverly Hills 90210 is een legendarische tv-serie uit de jaren negentig. Acteur Jason Priestley schreef onlangs zijn memoires.

Foto Hollandse Hoogte

‘Ik had moeten blijven tot ze me wegdroegen in een lijkzak. Tot Brandon in het Beverly Hills-verpleeghuis stierf van ouderdom. Ik was een dombo om niet tot het bittere eind te blijven.”

Acteur Jason Priestley heeft spijt. Spijt van zijn voortijdige vertrek uit Beverly Hills 90210 (1990-2000), de televisieserie die zijn leven veranderde, en spijt van de losbandige jaren die daarop volgden. Hoewel hij het kettingroken, zuipen en autoracen inmiddels heeft verruild voor het savoureren van goede wijnen met zijn vrouw Naomi en het dollen met hun donderstenen Ava en Dashiell, drukken Priestleys zonden nog zwaar op zijn geweten, blijkens zijn onlangs verschenen memoires.

De ommekeer kwam na een bijna-fataal raceongeluk in Kentucky in 2002, waarbij hij zijn rug brak en zijn geheugen tijdelijk kwijt was; hij omschrijft het moeizame genezingsproces als zo’n typisch Amerikaanse loutering, een „wake-up call”.

Priestleys levensloop in het kort: als vijfjarig jongetje in Vancouver, Canada bedenkt hij dat hij ‘een van die mensen die in de tv wonen’ wil worden. Via de agente van zijn acterende moeder begint hij mee te dingen naar het kleine aantal kinderrollen dat in de Canadese film- en tv-industrie te vergeven valt en maakt zo kennis met de magie en kameraadschap van een filmset. Hij werkt als model, zwemt in ijswater, maakt reclame voor boterhamworst – als hij maar voor de camera mag.

Vers van high school rijdt hij met zijn boezemvriend Bernie, ook een kindacteur, in diens gammele, gouden Cadillac Coupe de Ville uit 1967 (Priestley laat geen auto onvermeld ) in twintig uur aan één stuk naar Los Angeles. Canada is hun te dorps geworden; bijrollen in het in Vancouver opgenomen 21 Jump Street (de springplank voor Johnny Depp) smaken naar veel meer.

Er breken jaren aan van scharrelen, audities aflopen, keet trappen in povere jongenshuizen. ‘Brad’, het latere idool Pitt, is vast onderdeel van het groepje. Geld is er niet, dromen zijn er te over.

En dan: jackpot. Priestley hoort van zijn agent over een rol in de nieuwe show van Aaron Spelling, de bejaarde, schatrijke producer van Charlie’s Angels en Dynasty. Het gaat om ‘Brandon Walsh’, een middelbare scholier van vijftien. Priestley is twintig en vindt het script niet bijzonder, maar ziet een kans; vier dagen na zijn geslaagde screentest ontwaakt hij op de set van huize Walsh als Brandon, net verhuisd uit de Midwest, klaar voor zijn eerste schooldag op West Beverly Hills High. ‘I’m psyched’, luidt zijn tekst.

Als Priestley acht jaar later bij Spelling zijn ontslag aankondigt, is hij rijk, wereldberoemd én vervloekt. In het collectieve geheugen zal hij waarschijnlijk eeuwig ‘Brandon’ blijven. Beverly Hills 90210 staat te boek als een van die legendarische televisieseries die op elk moment wel ergens ter wereld worden herhaald.

Hoe ga je om met zulke explosieve, onomkeerbare roem? Priestleys boek vormt een interessante casestudy, en zelfs zijn zagende stijl is effectief. Zo spannend is het namelijk allemaal niet. Op een paar benarde momenten met gillende tieners na, is het vooral: werken. Vijf dagen per week, tot veertien uur per dag, met acht weken vakantie per jaar waarin Priestley dan nog een filmrol probeert te proppen om zijn veelzijdigheid te bewijzen. De films flopten, en hij constateert nu dat hij zich beter volledig aan zijn ‘day job’ had kunnen overgeven en de serie ook de laatste twee seizoenen trouw had moeten blijven.

Gebrandmerkt was hij toch al, en Spelling gaf hem alle kansen. Priestley mocht zelfs afleveringen regisseren – hij zweette penen toen de oude baas de aflevering over Donna’s ontmaagding (gespeeld door zijn dochter Tori) moest goedkeuren, maar dankzij wit kant, kaarslicht en tijdig uitzoomen kon de scène ermee door.

Over eventuele drama’s op de set laat Priestley weinig los. Er ‘gebeurde natuurlijk weleens iets’ tussen de acteurs en ‘de meisjes’ konden als katjes om jurken en jongens vechten, maar de groepsband is tot de dag van vandaag intact.

Alleen met Shannen Doherty en Tori Spelling zijn er problemen. Doherty werd na vier jaar ‘terecht’ ontslagen vanwege haar chronische laat komen en verknalde haar kansen op een comeback.

Spelling heeft een foute man en veilde voor 5 euro de uitnodiging voor Priestleys bruiloft. O, en Bernie, zijn jeugdvriend uit Vancouver? Ook ontspoord. Drugs. Priestley heeft het contact verbroken. Hij mag tegenwoordig dan liever ‘bad guys’ spelen, in het echte leven duldt hij geen ongehoorzaamheid meer.