Met halfblote buren schuilen in het trapgat

W at denkt een inwoner van Tel Aviv het eerst als hij het luchtalarm hoort afgaan? WAAR IS MIJN BROEK!?! Het is een grapje, maar ook waar. Want in deze goddeloze stad is het nu 30 graden en pleegt men zich thuis uit te kleden. Men heeft net genoeg gêne en tijd om zich voor zijn buren enigszins te bedekken.

Dus sta ik dezer dagen bij elk luchtalarm in het trapgat tussen flatgenoten in de meest merkwaardige creaties. In een omgekeerde zwembroek. Op een slipper. Zonder bh. Met ontploft haar.

Vanochtend weer. Dan groeten en grinniken we wat, wachtend op de BOEM van het raketafweersysteem. En dan sloffen we weer naar binnen. In onze flat zijn alleen de huisdieren echt bang.

Ook de bars, stranden en yogastudio’s van Tel Aviv zitten vol, alsof het geen oorlog is. En dat terwijl Gazaanse strijders de laatste dagen wel hebben bewezen dat hun raketten Tel Aviv makkelijk halen.

De inwoners van Tel Aviv kunnen zich enige nonchalance veroorloven, omdat Israël een geavanceerd afweersysteem heeft, dat de raketten hier tot nu toe allemaal onderschepte. Bovendien zijn er dus luchtalarmen, en hebben de meeste huizen een ingebouwde schuilkamer. Voor minder bedeelden is er het trapgat. Volgens mijn buren is de tweede verdieping het veiligst.

Daarbij is Tel Aviv wel wat oorlog gewend. Anderhalf jaar geleden stonden alle buren hier ook. Toen vielen er in Tel Aviv ook geen doden of gewonden. En het is ook de mentaliteit die in deze feeststad heerst, waar het leven om genieten draait.

In een semi-besloten groep op Facebook vragen en delen jonge inwoners van Tel Aviv advies aan elkaar. Waar je het beste strandtennisrackets kunt kopen. Wie er nog een appartement weet. Wat de beste discotheek is.

Tussen die kattebelletjes verscheen dinsdagochtend vroeg, na de aankondiging van de militaire operatie tegen Gaza, een vraag van een juist geïmmigreerde inwoner. „Oh mijn God, wat gebeurt er in Israël? Twintig raketten afgevuurd in een paar minuten vannacht en 1.500 reservisten opgeroepen?”

De reacties zijn tekenend.

„Niks om je zorgen over te maken…”, schrijft iemand. „Het gebeurt elke zomer hahaha.”

Een ander: „Maak je geen zorgen, het duurt twee weken maximaal, het is een zomertraining voor beide partijen. Zo is Israël gewoon. Over een paar weken verveelt het iedereen en dan is het weer voorbij voor een jaar of zelfs tot 2016.”

In de middag vroeg een ander meisje of er misschien een telefoonapplicatie bestaat om een publieke schuilkelder in de buurt mee te vinden.

Iemand adviseert de eerste de beste bar in te lopen. Elke bar heeft een schuilkelder.

Fuck yeah!”, reageert de vraagster enthousiast. „Drinkspelletjes in de schuilkelder!”

Een derde: „Alleen in Israël denken wij allemaal in zo’n extreme situatie alleen maar aan dronken worden en lol trappen tijdens het schuilen voor bommen.”