Meedogenloos

Waar is Michelle Cound als je haar nodig hebt? De verloofde van Chris Froome, bekend om haar hysterische uithalen op twitter waarin ze een verdedigingslinie met boobytraps en gifgas rondom haar geliefde legde, heeft recentelijk haar account gesloten. Zij is de enige die ons precies zou kunnen vertellen hoe Chris zich voelt nu hij de Tour heeft moeten verlaten.

Chris zelf heeft natuurlijk wel iets van zich laten horen, maar alles wat hij zegt klinkt als „mag ik een koekje, asjeblieft”. Hij is devastated maar maakt toch graag gebruik van de gelegenheid om alle fans te danken die hem en zijn team zo gesteund hebben. Een bijzonder woord van dank aan the crowd; de eerste drie etappes op Engelse bodem zal hij nooit of te nimmer vergeten.

Voordat de eerste kasseistrook bereikt was lag Chris er al uit. Drie valpartijen op twee dagen knakten beenderen en moreel. Met respectvolle afstand legde de cameraman het moment vast toen hij in de auto stapte. Alsof een dramatisch ongeluk in slow motion gefilmd werd, zo intens kwam het bij me binnen. De Tour op haar best, een moment van meedogenloze schoonheid.

En het was nog niet afgelopen. Af en toe kwamen er werden er beelden uitgezonden Van Chris achter een half beslagen autoraam terwijl hij voortsukkelde achter een peloton waar hij geen deel meer van uitmaakte. De cameraman liet niet los. Een uur na zijn opgave zag ik het ineens: Chris had zijn helm nog op. Was hij er nog niet aan toegekomen het ding af te zetten, of wilde hij er zo toch nog een beetje bij horen? Ik kon er niet meer tegen, dit was te veel en te mooi. Met compassie dacht ik aan Michelle die ergens met heel andere emoties voor een scherm moest zitten.

Een wielrenner die als een omgetrapte paddestoel, zittend op het asfalt, de meute moet laten gaan, daar kan ik ook al niet tegen. Met een liggende wielrenner heb ik minder, zolang die niet dood is. Een voetballer die liggend op een brancard van het veld wordt gedragen is tot daar aan toe, maar laat hem asjeblieft niet rechtop zitten terwijl hij gewiegd wordt door de dragers. Dat drama van hulpeloosheid is mij te verpletterend.

Onder zijn helm zag Chris maanden van intensieve voorbereiding en kolossale ontzegging verdampen. Maar hij hangt mentaal al langer niet goed in de touwen. Ik weet uit ervaring dat je dan het ongeluk over jezelf afroept. In de Dauphiné Libéré lag hij ook al op de grond. Toen al hing een aura van triestheid om hem heen. Het stuur stond scheef en het zadel schuurde. Iets had hem verlaten, maar wat?

Het zal toch niet zo zijn dat Michelle hem de bons heeft gegeven.