Column

Geef ons één kaart voor alles

Waarom combineren we die ov-kaart niet met een verzekeringspas, rijbewijs en bonuskaart? Veel efficiënter, denkt Christiaan Weijts.

Gisteren maakte ik mijn eerste treinreis in het tijdperk zonder papier. Ineens waren er twee kaartautomaten in de stationshal. Boven de ene hing een blauw bord met de tekst: ‘Losse kaarten en alles voor de ov-chipkaart.’

Dat klonk een beetje als ‘alles voor de hond’. Waar kunt u uw ov-chipkaart nu eens echt mee verwennen? Een speels hoesje, een kletsnat poetsdoekje?

De andere automaat was volgens het gele bordje voor ‘Saldo en bestellingen’. Alles voor de ov-chipkaart dus, zou je zeggen, want wat kun je met zo’n kaartje nu nog meer doen dan er saldo opladen en eigenzinnige bestellingen in laten programmeren als samenreiskorting en langeafstandkorting (via de snelkeuzeknop ‘enkeltje Gaza’)? Toegegeven, je kunt er camembert mee in taartpunten snijden op de camping, maar dat is het wel zo’n beetje.

Daar stond ik dan, eenzaam als een hond, in dubio tussen twee automaten. Ik was een prille transgender die niet wist in welk toilet hij mocht pissen. Toen realiseerde ik me dat ik een ov-chipkaart met automatische saldo-opwaardering had, en dus gewoon kon inchecken aan de paal.

Op de perrons was het even stervensdruk als in de coupés.

Bij elke introductie van een nieuw model iPhone richt ik mij in een gebed tot Steve Jobs: ‘Lieve meneer Jobs, geef ons een betere batterij, alléén maar een betere batterij, en vergeef ons onze schulden.’ Als de NS een technisch nieuwigheidje lanceert, bid ik: ‘Lieve Timo Huges, geef ons alleen maar de mogelijkheid om ín de trein, dus ná het inchecken, alsnog naar de 1ste klasse te kunnen opwaarderen, en vergeef ons onze schulden.’

Het kan zo makkelijk zijn, en je voorkomt er een hoop bloedvergieten mee. Maar het vlees is zwak, en de ov-chiptechniek is dat ook. Dus vertrok de trein met een stampvolle tweede klasse en een schier onbewoonde eerste.

In onze natste dromen hebben we allemaal zo’n kaart die George Clooney in ‘Up in the Air’ krijgt, zo’n Super Executive Platinum Elite Gold Whatever Card, die je maar eventjes op hoeft te houden en de wereld gedraagt zich alsof je er op staatsbezoek bent.

Daar moet het een beetje naartoe. En tot die tijd bid ik: geef mij een kaart die bibliotheekpas en pinpas ineen is. Geef mij een kaart die ov-, verzekeringspas en Citroëncard combineert met mijn afvalwegbrengpasje, mijn rijbewijs en mijn bonuskaart. Privacy-gevaar door big data? Big deal. In de toekomst gebeurt het toch wel. Alles met je vingerafdruk, je iris of je linkertepel. Geef ons één kaart voor alles, en vergeef ons onze schulden.