De voetsporen van Hazel enAugustus

Het boekThe Fault in Our Stars over de kankerpatiënten Hazel (16) en Augustus (17) is een internationale bestseller onder jongeren. Morgen gaat de film in première. Amsterdam speelt een grote rol in hun verhaal. Volg hun voetspoor hier.

Tieners, eerste liefde, kanker: natuurlijk wordt het huilen bij The Fault in Our Stars, ook als je niet wilt. Om die bloem, in de knop gebroken, om die radeloze ouders. Maar goedkoop zijn de tranen nooit: TFIOS is een tranentrekker die de draak steekt met kankerplatitudes.

De film kijkt door de vermoeide, bijna ouwelijke ogen van de zestienjarige Hazel Grace (Shailene Woodley), die weet dat tegen kanker niet valt te knokken, hoop niet helpt, verdriet niet sterker maakt en sterven pijn doet. Hazel, door – gestabiliseerde – tumoren in haar longen veroordeeld tot een zuurstoftank, ligt in een knoop van depressie en schuldgevoel omdat ze als ‘granaat op het punt van ontploffen’ een last is voor iedereen. Vindt ze zelf.

Om haar ouders te plezieren, bezoekt Hazel een kankerpraatgroep met een pastor die elke snik overstemt met een vrolijk Jezuslied. Als haar oog daar valt op de zeventienjarige Augustus, die een onderbeen verloor aan botkanker, checkt ze direct voor de spiegel of haar neusplugjes wel goed zitten. Augustus sust zijn doodsangst met theatrale gebaren; hij wil sporen in de wereld nalaten, als ‘een hond die over een brandkraan piest’. Voor ‘comic relief’ zorgt Isaac (Nat Wolff), die zijn tweede oog – en zijn vriendin – aan een melanoom verliest. En zo krijgt Hazel wat elke tiener verdient: een cynische incrowd en een meeslepende liefde. Al is het maar voor even.

TFIOS blijft de voortreffelijke roman van John Green trouw, en dat is meestal een zegen. Hazels vertelstem treft een tienerziel in al zijn heftigheid, twijfel en melancholie, spreekt fraaie zinnen uit als ‘I fell in love the way you fall asleep: first slowly, than all at once’. Iets minder sterk is het kantelpunt van de film: het bezoek aan Amsterdam. In de roman leert Hazel daar via tal van filosofische terzijdes en een catastrofale ontmoeting met haar idool, de schrijver Peter van Houten, dat het leven zoveel zin heeft als ze er zelf aan geeft. In de film rest een aanstellerige Willem Dafoe als Van Houten, een gourmetdiner, een grachtenwandeling en een straatorkest dat Vivaldi speelt onder het Rijksmuseum. Toeristenromantiek met de eerste kus hoog in het Achterhuis, waar Anne Frank een soort ‘mens, durf te leven’ fluistert.

Maar elk bezwaar smelt weer weg in Indianapolis, waar de liefde verwelkt zonder dat het sterven zoetelijk, sereen of al te sentimenteel wordt. Wat een prachtige chemie hebben Shailene Woodley en Ansel Elgort. Dat wordt nog een probleem als zij straks in de sf-serie Divergent weer broer en zus moeten spelen.