Column

De totale mens sleept zijn kinderen mee

Ontroostbaar na de verloren halve finale.

De halve finale tegen Argentinië was nog maar net verloren gegaan door twee gestopte strafschoppen, of de aanval op bondscoach Louis van Gaal werd alweer voluit ingezet. Hij had naar analist Hugo Borst moeten luisteren, die na lezing van een artikel in De Correspondent exact aan KNVB-perschef Kees Jansma had doorgegeven in welke hoek Lionel Messi zijn penalty’s schiet. Ja, als je daar niets mee doet, dan is het natuurlijk wel een beetje je eigen schuld als het team verliest.

De euforie over Van Gaals leiderschap duurde dus slechts enkele weken. Ook onder ouders van kinderen die naar het Jeugdjournaal (NOS) hadden gekeken leefde enige wrevel. De bondscoach had daar „ten strengste” geadviseerd om kinderen naar de wedstrijd te laten kijken, ook al begon die om 22.00 uur Nederlandse tijd. Vooral moeders twitterden verontwaardigd foto’s van voor de tv in slaap gevallen kinderen: belofte maakt schuld, dan moeten er natuurlijk wel doelpunten vallen.

Kinderen en topsport, het blijft een lastige combinatie. In overeenstemming met Van Gaals opvatting over de voetballer als „totale mens” zien we vaak interacties tussen de sterren van Oranje en hun kinderen na afloop van een wedstrijd. Het is goed voor de moraal en ook zeker voor de public relations van de sport. En in ieder geval beter dan zwembadfeestjes met lokaal gerekruteerd damesgezelschap tijdens een toernooi.

Ook wielrenner Lars Boom, een beer van een vent die besmeurd met modder de helse kasseienrit van gisteren in de Ronde van Frankrijk won, nam zijn dochter Kee (2) mee het podium op voor de huldiging. Moderne sporters zijn geen mannetjesputters maar empathische gezinsmensen.

Arjen Robben vertelde deze krant dat hij geen voorstander was van het meenemen van zijn vrouw en kinderen naar grote toernooien: „Mamma moet bij de kindjes zijn, en de kindjes moeten thuis zijn.” Dus waren die in tegenstelling tot andere spelersvrouwen en kinderen niet in Brazilië, althans: tot gisteren.

Na afloop van de verloren wedstrijd in São Paulo liep de aanvoerder van het Nederlands elftal naar de tribune waar zijn zoon Luka (6) ontroostbaar leek. Is er iets ergers dan als vader falen voor de ogen van je kind? Een mooi gebaar, dat de tragedie iconisch samenvatte. Het zal in geen jaaroverzicht ontbreken.

De vraag is wel wat Luka en Kee er zelf van vinden om zo prominent in beeld te verschijnen. En dan niet alleen nu of over twee weken, maar later, als ze zelf misschien een heel ander soort leven ambiëren dan dat van hun vader. Zullen ze dan Google opdracht geven die foto’s en bewegende beelden uit zoekopdrachten te schrappen? Wie weet worden de levens van sommige tot diep in de nacht wakker gehouden kinderen wel beslissend gevormd door het Nationale Trauma van 2014, toen een ambitieuze trainer verzuimde naar Hugo Borst te luisteren.

De totale mens sleept in zijn dadendrang ook veel andere levens mee. En je doet het natuurlijk nooit goed, als ouder én als bondscoach.