Artistieke shocktherapie

Pesten en pestgedrag: er is al veel over gefilmd, gezegd en geschreven, maar zelden zo aangrijpend en confronterend als door de Zweedse kunstenares Anna Odell (1973). Haar werk is provocerend en autobiografisch: als eindexamenproject aan de kunstacademie ensceneerde ze een psychotische episode uit haar jeugd met zelfmoordpoging en interventie door een crisisarts.

Ook The Reunion, gemaakt nadat oude klasgenoten haar twintig jaar na dato niet voor hun reünie hadden uitgenodigd, is artistieke shocktherapie. In het gespeelde eerste deel komt Odell alsnog opdagen bij de reünie en verwijt in een pijnlijke speech haar voormalige klasgenoten hun pestgedrag. Daarna volgen deels geënsceneerde reacties op die film. Die vorm ondermijnt en prikkelt: je weet niet wat echt is, maar de psychologische onderbouwing van de personages doet rijk en authentiek aan.

Odell klaagt niemand aan, hooguit ouders en leraren die wegkijken. Zo ga je ook naar je eigen gedrag kijken en realiseer je je hoeveel vormen van sociale uitsluiting er bestaan.