Column

Koptelefoon

Vlak voor Louis van Gaal stond een flesje met een lichtblauwe schroefdop. Vanachter een tafel keek de bondscoach naar de journalisten in de zaal en daarna opzij, naar Stefan de Vrij. De verdediger was uitverkoren om bij een FIFA-persconferentie te zijn.

De fotografen zaten op de grond voor het podium. Hun toestellen hadden telelenzen waarmee je alle neushaartjes van Van Gaal kon tellen.

Op tafel lagen twee koptelefoons klaar. De Vrij bestudeerde het eenvoudige model dat bedoeld was voor de vertaling van de vragen.

„Koptelefoon”, zei De Vrij.

Van Gaal keek opzij: „Hmm?”

Terwijl het persmeisje uitlegde hoe een persconferentie werkt, keek Van Gaal op zijn horloge: kwartiertje en dan moven.

Er kwam een vraag in het Nederlands. Over maag- en darmklachten in de selectie en de klasse van Messi. Terwijl de bondscoach antwoordde, draaide hij de schroefdop los van de fles. Hij nam nog geen slok.

Van Gaal keek opzij naar De Vrij die trots met de koptelefoon op zat te luisteren.

Een journalist stelde een vraag in het Spaans. Van Gaal deed zijn koptelefoon op zoals hij die het fijnst vindt zitten: met de beugel in de nek waardoor de oorschelpen iets meer uitsteken. Hij hoorde de vertaling aan. Ondertussen onderzochten zijn vingers het dopje. De binnenkant, het kartelrandje, de ribbels aan de buitenkant.

Van Gaal nam een slok water uit het flesje. Geen flitslicht. De fotografen moesten al na een paar minuten vertrekken. De Vrij kreeg een vraag die hij naar eer en geweten beantwoordde. Dat kon je zien aan zijn jongensgezicht.

Uit de koptelefoons klonk een nasale vrouwenstem na een vraag in het Portugees. Van Gaal keek rustig voor zich uit. Ondertussen trachtte hij met duim en wijsvinger het dopje in te deuken. Dat viel nog niet mee.

Het meisje beëindigde de persconferentie.

Van Gaal draaide het blauwe dopje op de hals. Hij ging staan, schoof zijn stoel keurig onder de tafel en liep met het bijna volle flesje in zijn hand de zaal uit.