‘Volharding is de kracht van Snarky Puppy’

Leden van de Amerikaanse jazzfunkband Snarky Puppy poseren met hun Grammy, die ze begin dit jaar kregen in de categorie 'beste r&b-uitvoering' van het nummer 'Something' tijdens de uitreiking van de Grammy's in Los Angeles. Zaterdag speelt de band op North Sea Jazz in Rotterdam. Foto EPA / Paul Buck

Snarky Puppy is in korte tijd de hype van de ‘new jazz’ geworden. Bandleider Michael League probeert via sociale media en live cd-opnames een jong publiek te winnen voor zijn vrolijke, instrumentale muziek, schrijft NRC-muziekredacteur Amanda Kuyper.

Een sprookjessfeer in de industriële concerthal van het Energiehuis in Dordrecht: bomen en bijeengesprokkelde kraakkunst zijn uitgelicht in diverse kleuren. Alle musici zijn in het wit gekleed – 13 van de Amerikaanse jazzband Snarky Puppy en 52 van het Metropole Orkest. Terwijl op het minipodium Metropole-dirigent Jules Buckley en Snarky Puppy-leider Michael League gebroederlijk hun bands aansturen, luistert het publiek op stoelen tussen de musici op koptelefoons mee met alles wat de muzikanten spelen en zeggen.

Het is een aardige ticketprijs à 100 euro die een select publiek van ongeveer honderd mensen neertelde om bij deze live-opnames van Snarky Puppy te zijn. Het heeft zijn uitwerking: het concert voelt meteen exclusief. De bandleden zijn benaderbaar, er is een extra jamsessie, vrije consumpties. En als bonus nemen toehoorders hun nieuwe koptelefoons mee naar huis. De gemaakte opnames, op cd en dvd, worden nagezonden.

Bijtgraag hondje

Uitgelaten zit bassist, componist en bandleider Michael League (30) na de eerste livesessie in de kleedkamer van het Energiehuis. Glanzende ogen, warme blik. Zijn Snarky Puppy, een bijtgraag hondje dat in korte tijd de hype van de ‘new jazz’ is geworden, is weer een album aan het opnemen. Opnieuw in Nederland, waar de band een opmerkelijk grote populariteit geniet sinds concerten in bijvoorbeeld de North Sea Jazz Club. En dat doet League, die de band tien jaar terug voor negen vrienden opzette, duidelijk deugd.

Voor een nummer met Lalah Hathaway op het vorig jaar uitgekomen Family Dinner Volume 1 met acht verschillende vocalisten won de band in januari een Grammy Award. Het meest recente album, We Like It Here, werd bij Kyteman in de Utrechtse Kytopia-studio op dezelfde wijze met publiek erbij opgenomen en is uit sinds februari. League:

“Het is lastig om jong publiek voor instrumentale muziek te interesseren zonder visueel element. Dat kan in dit land misschien wel meevallen, maar in Amerika vinden jongeren het moeilijk als er geen zangers zijn. Live-opnames helpen het idee van de muziek beter communiceren.”

De kracht van sociale media

Contact met fans; het mag een voor de hand liggend gegeven zijn voor iedere band met succes, maar de bijzondere community-creërende aanpak van dit Texaanse/New Yorkse collectief springt eruit. Fans zijn bij hun opnames sinds het vierde album – dit is onderwijl hun negende cd. Op tournee bezoeken de bandleden lokale jamsessies, conservatoria en jazzclubs. En de band maakt slim gebruik van sociale media. YouTube, Twitter en Facebook zijn de hoofdkanalen voor het verspreiden van de concertvideo’s. League:

“Ik kan in 4 seconden mijn video delen. Aan het einde van de dag zijn er 20.000 hits. Elke fan van onze muziek is in feite onze publicist, men deelt massaal onze muziek.”

Michael League heeft lang gewerkt aan een georganiseerde business-structuur voor Snarky Puppy: welk publiek past en op welke manier wordt het bereikt. Een soort ‘uniting your brand’-strategie, zegt hij.

“De kunst die je maakt, de berichten op internet, de kleding, de plekken waar je speelt, alles moet in één lijn zijn. Mijn businessmodel is in een notendop kwaliteit te verspreiden naar de juiste ontvangers. Die nemen we een beetje op sleeptouw en trekken we steeds weer verder over de grens. Met bijvoorbeeld dit eerste orkestalbum.”

Van jazzfunk tot progressieve rock

Met een basis van negen man, die uitgebreid kan worden tot wel 35 musici, beweegt het collectief tussen jazzfunk, fusion, soul en progressieve rock. De grooves leiden; improvisaties zijn een belangrijk uitgangspunt. Gewerkt wordt aan het creëren van een ‘Snarky Puppy vibe’, waarin ego’s weinig te zoeken hebben en de energie dynamisch rondgaat in partijen met ritmische spelletjes.

De invloeden in Snarky Puppy zijn veelomvattend. League struikelt bijna over het noemen van invloeden:

“Van latin en Afro-Cubaanse muziek tot melodische, emotionele jazz van Pat Metheny, Avishai Cohen, Esbjörn Svenson. Echt levendige jazz. Kamermuziek van Debussy. Of tangomuzikant Astor Piazolla. Rock van Radiohead.”

Bemoeienis van Dallas-muziekhelden

Belangwekkend voor de Snarky Puppy-sound is de bemoeienis van bekende Dallas-muziekhelden Bobby Sparks en toetsenist Bernard Wright die hun sporen verdienden als sidemen op albums van grote jazz- en soulnamen. League:

“Dit soort oudere, ervaren iconische muzikanten met roots in de gospel bracht het ‘zwarte element’ in de band. Van hen komt onze groove. Daarvoor waren we eerlijk gezegd een wat blanke, keurig opgeleide jazzkidsband. Ons geluid is door hun lessen volwassener geworden.”

Samenwerken met het Metropole Orkest

Zeer zeker maakt Snarky Puppy vrolijke aanstekelijke muziek. Maar door de opzet het ‘toegankelijk voor een breed publiek te willen houden’ zijn de stukken an sich vaak lauw spannend en eigenlijk vrij mainstream voor wie diepte verlangt. Dat neemt niet weg dat de rijen voor concerten lang zijn. En de lijst aanvragen van artiesten voor samenwerkingen met de band is bepaald niet kinderachtig.

De Britse orkestleider Jules Buckley leidt het Metropole Orkest tegenwoordig naar hippere popsamenwerkingen in een moderne aanpak. Naar het gewilde Snarky Puppy dus. Andersom biedt deze samenwerking met een dergelijk orkest, met zoveel instrumenten, veel sonische mogelijkheden en rijkere texturen, zegt Snarky Puppy-leider League, die niet kon wachten met componeren. Een maand voor het concert ging hij schrijven:

“Het werken met een orkest is altijd een droom voor me geweest.”

Samen met Jules Buckley sleutelde hij aan de arrangementen die vettig kunnen rocken of weelderig aanzwellen. De stukken van vanavond bevatten tal van ‘open parts’, waarin bijvoorbeeld de toetsenist zo lang mogelijk improviserend zijn gang kan gaan tot hij een seintje geeft voor een doorstart.

Snarky Puppy speelde in mei in Paradiso, Amsterdam:

‘Jarenlang gaf niemand om ons’

Hun succes blijft lastig verklaren, aarzelt League. Neem alleen al hun woonwijk Brooklyn in New York, je struikelt er over de bands. Volharding is hun kracht, denkt hij:

“Jarenlang gaf niemand om ons. Pas na acht jaar in ons bestaan zijn we, een beetje underground, opgemerkt. Je hoort altijd dat je als band kilometers moet maken. Nou, dat hebben we gedaan. We zijn inmiddels zo’n duizend optredens verder. Als je het zolang probeert met elkaar, ontstaat er echt chemie als een muzikale familie.”

Lees het volledige artikel van Amanda Kuyper over Snarky Puppy uit de North Sea Jazz-bijlage (€)