Hij leerde me voelen wat voor materiaal ik in handen had

Elke carrière kent wel een leermeester. Voor Peter Blommestein (53) is dat zijn onlangs overleden ex-schoonvader Ad Enkelschot (80).

‘Is het niet wat voor jou om voor ons te werken, vroeg schoenmaker Ad Enkelschot mij toen ik zevenentwintig jaar geleden met zijn dochter trouwde. Mijn eigen vader had een slagerij dus ik was logischerwijs ook slager geworden, zo ging dat in die tijd. Omdat ik mijn slagerskennis niet zomaar wilde vergooien, pendelde ik eerst heen en weer tussen de slagerij en de schoenmaker om te kijken of het me wat leek. Na een paar maanden besloot ik voor de schoenmakerij te kiezen.

„Ad stuurde me naar de schoenmakersvakschool, maar na drie schooldagen was ik het beu. Ik ben meer een doemens dan een boekjesmens en bovendien vond ik dat ik al lang genoeg op school gezeten had. Geen probleem, zei hij, dan ga je het bij mij in de praktijk leren. De eerste keren dat ik daar stond tussen die schoenen was heel raar. Ik wist niet meer van een schoenmaker dan dat je er je schoenen brengt en dat het een dag later gefixt is. Van hem leerde ik dat daar een heel proces tussenzit. Als één schakeltje misgaat heb je meteen een groot probleem.

„Als gepassioneerd schoenmaker en man van details leerde hij me voelen wat voor materiaal ik in handen had en wat ervoor nodig is om het te repareren. Eindeloos deed hij het voor: hakken eraf halen, nieuwe hak erop lijmen, drogen, spijkeren en persen. Hij had een fiks aantal oude schoenen bewaard waar ik op mocht oefenen, want je schiet gemakkelijk uit met het vlijmscherpe mes en een litteken in het leer kun je je niet permitteren. Ik weet nog hoe trots ik was toen ik mijn eerste, echte schoen gemaakt had en bovenop de machine zette.

„Ik luisterde goed hoe Ad klanten te woord stond. Schoenen zijn heel persoonlijk, daarom krijg je als schoenmaker meer binding met je klanten dan het gewone ‘goedemorgen en goedendag verder’. Het belangrijkste is dat klanten met een glimlach de deur uitgaan, zei Ad altijd. Zijn dochter is inmiddels mijn vrouw niet meer, maar hij blijft mijn belangrijkste leermeester.”